ผืนดิน ผืนเดิม ผืนที่โดน บุกรุก แผ้วถาง ทำลายป่าเพื่อนำมาซึ่งผืนที่ใช้ทำมาหากิน
สภาพแห้งแล้ง รกชัด อุดมไปด้วยหิน และดินที่เสื่อมสภาพ
เมื่อมีญาติ มีโยม ยกขึ้นถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา ให้เป็นสมบัติ เป็นมรดกสืบทอดในบวรพุทธศาสนา จึงจำเป็นต้องพลิกฟื้นผืนป่าด้วย “กล้าไทร...”
ห้าปีก่อนที่สภาพผืนดินนี้เป็นที่ปลูกไร่ข้าวโพด พืชเชิงเดี่ยว พืชการค้า ซึ่งตามมาด้วยปัญหาดินเสื่อมโทรม
วันนี้ เดือนนี้ ปีนี้ ผืนดิน ผืนดิน ที่ถูกพลิกพื้นด้วยศรัทธา ด้วยการตอนกิ่งต้นกล้าของ “ต้นไทร”
นักบุญแห่งผืนป่าคือสมัญญาทรงคุณค่าของ “ต้นไทร”
นักบุญที่นอกจากจะให้ความชุ่มชื้น ความสดชื่น ความรื่นรมย์ นักบุญนี้ยังอุดมไปด้วยธัญญาหาร พฤกษาหาร อันวิจิตร สดตระการช่วยสืบสานชีวีสัตว์ ชีวิตคน
นกน้อย ช้างใหญ่ เก้ง ชะหนี หมี กวาง ได้ใช้ ได้อาศัย ร่มไทร เป็นที่พัก ที่อาศัย ได้พักพิง
ห้าปีที่ผ่านมากับอีกห้าปีข้างหน้าที่กาลเวลาจะผ่านไปพ้น
สีเหลือง เหือดแห้ง ที่เคยปกคลุมผืนดินผืนนี้ ณ วันนี้ถูกแทรมด้วยสีเขียว
ผืนดินที่เคยแห้งแล้งจะพลิกฟื้นกลับคืนสู่ความอุดมและสมบูรณ์
ธรรมชาติแห่งสรรพสัตว์ สรรพชีวิต สรรพชีพ สรรพกาย สามารถใช้สถานที่แห่งนี้ทอดวางร่ายกายอันเหนื่อยล้าเพื่อแอบอิง
สถานที่ใต้ร่มไทร ร่มธรรม เป็นสถานที่ที่น้อมนำจิตวิญญาณ จิตดวงนี้ ให้ “สงบ”
ความมสุขอื่นใดจะอยู่เหนือความสงบนั้นไม่มีแล้ว
ผืนป่าอันร่มเย็น สดใส เขียวขจี ย่อมเป็นที่น้อมนำกาย น้อมนำใจให้ “สงบ”
ไม่ว่าวันนี้ วันหน้า หรือวันไหน ๆ
ขอนำตัว น้อมใจ มาได้ ไว้พักพิง
กายอิงแอบ แนบชิด “ธรรมชาติ”
โสตประสาท บริสุทธิ์ ประดุจแก้ว
ธรรมบริสุทธิ์ นำกายใจ ให้เพลิดแพร้ว
เป็นเรือแจว ส่งฝั่งฝัน อันสงบ สว่างเอย...
ขอบคุณสำหรับคติพจน์ค่ะ....พระอาจารย์