สวัสดีครับ  ผมมีความตั้งใจอย่างเต็มที่ว่าจะมาเขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องไปสวนป่าบ้านพ่อครูบา  มีแต่ความรู้และความประทับใจที่จะไม่ลืมเลยตลอดชีวิตครับ  วันนี้ผมอาจจะไม่มีรูปภาพ แต่ผมได้เลือกรูปแล้วเป็นบางรูป และให้คุณครูคิมตกแต่งรูปภาพให้ผมแล้วลงตามหลังบันทึกนี้ครับ 

           วันแรกที่พวกผมเดินทางไปสวนป่า  มีปัญหากันมากครับเพื่อน ๆผู้หญิงเมารถกันทุกคน ส่วนผมไม่เมาครับเพราะผมเดินทางไปหาพ่อของผมที่เชียงรายเป็นประจำ และเพื่อนของผมอีกคนที่ชื่อฝันเขาก็เดินทางบ่อย แต่วันนั้นเขาไม่สบายเล็กน้อย

           คนแรกที่เจอคือน้าไก่ ตอนแรกผมคิดว่าคงรู้จักกับคุณครูมานาน พอมารู้ทีหลังว่าเป็นแฟนบล้อกกันและเพิ่งเจอกันหนแรก  คุณครุคิมมีกล้วยไม้มาฝากกล่องใหญ่ ๆ และมีน้ำพริกผัดเจ้าฝีมืออีก ๒ ถุง  ส่วนน้าไก่ฝากผลไม้มีกล้วยและมะปราง

           เมื่อไปถึงบ้านพ่อครูบา  มีคุณครูออตและพี่สายลมออกมาต้อนรับพาพวกเราไปที่โต๊ะอาหาร  ตอนนั้นผมจำพ่อครูบาได้คนเดียวเพราะเคยไปที่โรงเรียนของผม และอีกคนที่ผมเดา ๆก็คือคุณครูขจิต คนนี้คุณครูคิมเล่าให้ฟังเสมอ เพราะคุณครูขจิตเป็นผู้เชี่ยวชาญทางภาษาอังกฤษ  ตอนแรกผมก็กลัวเพราะคุณครูขจิตเป็นถึงดอกเตอร์  แต่ผมเดาผิดครับ คุณครูขจิตเป็นกันเองมาก ๆเหมือนรู้จักคุ้นเคยกันมานาน คุณครูขจิตพาพวกผมไปดูต้นผักหวานแปลวิจัยและดูคอกสัตว์

           ตอนแรกผมงงกับอาการของทุกคนที่มีการกอดกันแทนการทักทาย  ผมมองไปก็ไม่รู้จักใครเลย  คุณครูคิมจะบอกว่าใครเป็นใคร ที่จำได้ในบล็อกก็คือคุณลุงอัยการ คุณป้าหมอเจ๊ พี่สายลม  ต่อไปนี้ผมจะพยายามจำทุกๆคนที่เข้ามาทักทายบันทึกของผมครับ

              สิ่งประทับใจต่อไปก็คือความเย็นสดชื่นของธรรมชาติ  แม้ว่าอากาศจะร้อนแต่ก็มีลมพัด ไม่มีเสียงอึกทึกครับ คุณครูพาไปที่กระท่อมแต่พวกเราตั้งชื่อกันใหม่ว่าบ้านร่มเย็นครับ

พวกเราพากันทำความสะอาดและกวาดลาน  แยกถุงพลาสติกและเศษสิ่งของอื่น ๆออกจากใบไม้

            ตอนเย็นพ่อครูบามาสอนพวกเรา  เพียงเป็นเรื่องเล่าบอกกล่าวทำให้ผมสนใจอยากจะเรียนรู้ทุก ๆเรื่องที่พ่อครูบาบอกแม้กระทั่งแนวทางการศึกษาต่อ  ผมกลับมาถึงบ้านทำให้ผมเปลี่ยนความคิดที่จะไปเรียนทางช่างเทคนิคหันกลับมาสนใจเรียนเกษตรบ้างแล้ว แต่ผมก็ต้องปรึกษาพ่อแม่ของผมก่อน  และมั่นใจว่าพ่อแม่ของผมคงเข้าใจความใฝ่ฝันของผม

             ตอนเย็นพวกเราทานอาหารที่เตรียมไปจากบ้าน  เป็นอาหารธรรมดาคือน้ำพริกที่คุณครูทำให้ แต่หมูทอดพวกเราทำเอง  แต่มีความสนุกสนานมีความสุขกับบรรยากาศทำให้พวกเราทานอาหารอร่อย  เมื่อถึงเวลาผู้ใหญ่ทานอาหารครูคิมได้มาตามพวกเราว่าน้าอึ่งอ็อบให้ไปทานอาหารร่วมกับคณะของพวกผู้ใหญ่อีกครั้ง  พวกเราอิ่มกันมาก่อนแล้วจึงทานได้อีกนิดหน่อย  พวกเราทำหน้าที่ช่วยกันเสิร์ฟน้ำ ล้างแก้วน้ำ ล้างชามเกือบไม่ทันได้ดูพี่ปูพงษ์สิทธิ์ คัมภีร์และคุณพี่หญิงทิพยวรรณ ปิ่นภิบาลร้องเพลง คุณครูคิมมาตามให้พวกเราหยุดล้างชามกันก่อน ไปดูกิจกรรมที่ลานไผ่กัน  ผมขอจบบันทึกเพียงตอนแรกก่อนนะครับแล้วจะเล่าต่อนะครับ คุณครูบอกไม่ควรเขียนยาวจนเกินไป เหลือที่เอาไว้ให้คุณครูใส่รูปภาพครับ