ภาพในอดีต ความสวยงามของการศึกษาในบ้านเรา

หลายปีผ่านมาฉันได้เข้าๆ ออกๆ มหา'ลัยศิลปากร วิทยาเขตเพชรบุรี ที่ลูกสาวไปเรียน ไปๆกลับๆ ยังกับไปเรียนเอง และหากได้ลงทะเบียนเรียน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียนอะไร 55+

ปีที่ผ่านมาฉันมีโอกาสเข้าไปเยือนมหาวิทยาลัย มหิดลหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ไปก็คือไปรอรับเจ้านายน้อยที่บ้าน  และจะไปหยุดอยู่ตรงสวนพักผ่อนด้านหลังม.ที่ร่มรื่น และหากต้องรอลูกนานฉันก็จะเดินไปรอบๆเข้าออกทุกซอกมุม และแวะรับประทานอาหารเหมือนสมัยที่ฉันเป็นนิสิต นักศึกษา เฮ.....

ฉันได้สัมผัสชีวิตของการเรียนรู้อีกครั้งหนึ่ง  ที่สัมผัสได้ด้วยสายตา และหูทั้งสองข้าง ทุกชีวิตมีพลังที่ก้าวไปในโลกแห่งการเรียนรู้ เป็นสังคมที่เข้าไปสัมผัสแม้เพียงผิวเผินเพียงผ่านก็รับรู้ถึงความสำคัญของโลกแห่งการเรียนรู้ อย่างไม่มีวันจบสิ้น อดดีใจไม่ได้ที่ลูกสาวคิดถูกและเดินเข้าไป

และเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ...เมื่อย่างก้าวเข้าไปยังมหาวิทยาลัย สถาบันราชภัฎที่มีดอกชงโคสีม่วงสวย ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งถึงบุญคุณของสถาบันที่ปั้นฉันขึ้นมา ในจิตวิญญาณที่ปลูกฝังลึกลงไปในจิตใจอีกรูปแบบหนึ่ง ฉันเคยใช้ชีวิตที่นี่ เมื่อ ปี 2513 และ 2514 วันนี้ที่นี้เปลี่ยนไปมาก เจริญมาก บุคลากรที่ฉันได้พูดคุยด้วยที่ดูอาวุโสของเด็กๆที่นี่ เกิดหลังจากที่ฉันเรียนจบไปแล้ว 2 ปี อิอิ...ฉันคงแก่มากแล้ว เดินไปทางไหนเด็กๆ ก็หลีกทางและยกมือสวัสดีทักทาย   ....โอ้รุ่นน้องผู้น่ารัก ฉันไปกราบคารวะเจ้าพ่อสุริยะ และเล่าขานให้ท่านฟังว่าลูกของท่านคนนี้จบออกไป และได้ไปทำคุณประโยชน์ใดให้ประเทศชาติบ้าง

โลดแล่นอยู่ในอาชีพที่ไม่เคยด่างพร้อย ด้วยเรื่องใด กลับงดงามไม่น้อยไปกว่าดอกไม้พันธ์อื่น สามารถอยู่รวมกับเหล่าไม้งามในโลกภายนอกได้อย่างสง่างาม ทำคุณประโยชน์ให้ประเทศได้ ฉันเดินไปที่หอสมุด และขอเข้าใช้ ซึ่งทราบว่าผู้รับผิดชอบสำนักเป็นคนเชียงใหม่ ฉันก็รู้สึกดีขึ้นมา และนึกถึงน้องดาว น้องดาวในใจฉันได้กลายเป็นตัวแทนเมืองเชียงใหม่ไปแล้ว เมื่อฉันนึกถึงเชียงใหม่ น่าขำ....ฉันเป็นไปได้อย่างไรกับความคิดนี้ อาจเป็นเพราะสัมผัสถึงความน่ารัก อ่อนหวาน แต่หนักแน่น และกล้าหาญที่ฉันรับรู้ จึงทำให้รู้สึกเช่นนั้น

ฉันมีเวลานั่งคิดและพลันก็นึกถึงเพื่อนเก่า ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วยิ่งไปหา 2 สามคน บอกเล่าความเปลี่ยนแปลงการพัฒนาของมหาลัย ที่พวกเราเรียกว่าวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา  เพื่อนๆฉันล้อมาว่า ยัยต้อยเอ๋ย..เค้ารู้มาตั้งนานแล้ว ไปทำอะไรอยู๋จ๊ะ  เจอใครเรียกว่าคุณยายหรือยัง ฉันขำกลิ้งเลย   ไม่อยากจะคุยว่าเด็กๆที่นี่เค้าน่ารัก เขาเรียกฉันว่าอาจารย์ และฉันก็บอกเค้าไปว่า ไม่ได้เป็นอาจารย์ค่ะ ฉันเป็นรุ่นพี่  รุ่นพี่ปี 14 15 แน๊ะ เด็กๆร้องเสียงหลง รุ่นพี่! โอ้โห.....เอ้า เหรอ  ..สวัสดีอีกครั้งค่ะ/ครับรุ่นพี่

และก็เกิดโต๊ะกลมขึ้นทันใด เด็กๆร้องขอให้ฉันเล่าความทรงจำเกี่ยวกับสถาบัน แต่ฉันขอพลัดไปคุยกันในปีหน้า พวกพี่จะยกโขยงมาในวันรำลึกถึงวัน พิลาลัยของเสด็จพ่ออีกครั้งนะจ๊ะน้องๆ

เป็นอันว่าเด็กๆแยกย้ายกันไปและฉันมีเวลานั่งคิดถึงอดีตต่อมา

เมื่อนึกถึงสุขุมวิท 21 ที่มศว.ประสานมิตร ภาพการเรียนรู้ของฉันก็โลดแล่นอย่างลิงโลด ด้วยความมุ่งมั่น มั่นใจเกินร้อย

ที่กล่าวมาทั้งสัมผัสเอง และเพียงเฉียดเข้าไป ล้วนมีพลังให้ใจเราอยากเรียนรู้ อยากได้ความรู้ ฉันรู้สึกเช่น

นั้น รู้สึกหิวโหยความรู้ขึ้นมาจับใจ มหา'ลัย มหาหลอก...เด็กชายบ้านนอก เด็กหญิงบ้านนา..เพลงของคาราบราว ดังขึ้นในใจฉัน     ฉันดึงสติกลับมา สิ่งที่ขาดหายไป ฉันได้เติมเต็มแล้ว จากที่นี่ ที่g2k ที่ๆฉันจะได้ความรู้สึกเช่นนั้นกลับมาแลกเปลี่ยน เรียนรู้ เพื่อสังคม.....