เดี๋ยวก่อน

วันศุกร์ที่ผ่านมา ดิฉันได้มีโอกาสเก็บศพผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่นอนป่วยอยู่กับเราร่วมเดือน                                                                                                                                              ดิฉันไม่คิดว่าผู้ป่วยจะเสียชีวิตเพราะผู้ป่วยยังสดชื่น กินข้าวได้ มีก็แต่หอบเหนื่อยซึ่งก็เป็นมานานร่วมเดือนแล้วที่ต้องพึ่งออกซิเจนตลอด ดิฉันเตรียมการจะนำดิน เมล็ดพันธุ์ผักจะมาให้ผู้ป่วยปลูกเนื่องจากผู้ป่วยชอบและปลูกผักขายมาก่อน เมื่อขึ้นมาเช้าวันนั้นผู้ป่วยหลับเหมือนทุกครั้งฉันจึงเดินกลับมาก่อน เวลา08.08 สามีผู้ป่วยเข้ามาบอกว่าผู้ป่วยหายใจช้าลงมาก แล้วลมหายใจสุดท้ายก็มาถึง สามีผู้ป่วยบอกว่าเมื่อคืนผู้ป่วยมีอาการแปลกๆไป ขอลงมานอนข้างล่างที่พื้นกับสามีแล้วก็หลับไปในอ้อมกอดของเขา เขาบอกพอเช้าผมพาเขาขึ้นไปนอนบนเตียงเซ็ดตัว ผู้ป่วยก็ยังแปรงฟันเองได้กินข้าวได้ 2 ช้อนบอกเหนื่อยแล้วก็นั่งฟุ๊บหลับไปเหมือนเดิม ต่อมาก็หายใจช้าลงแล้วก็เสียชีวิตในที่สุด ฉันไม่เสียใจที่ฉันไม่ได้พาผู้ป่วยปลูกต้นผักอย่างที่เตรียมไว้แต่มันจะเป็นบทเรียนที่บอกดิฉันว่าอย่าประมาททุกอย่างเกิดได้เสมอๆ รีบทำไม่ต้องเดี๋ยวก่อน ใช่ไหมคะ