ตัวโลภะ โทสะ โมหะ เป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด

เจริญพร แด่สมาชิกและผู้อ่านทุกท่าน

จิตเดิมแท้ของคนเรานั้น สะอาดบริสุทธิ์ ต่อมาเมื่อมีสิ่งรอบข้างเข้ามาปรุงแต่ง ตาเห็นรูป หูได้ยินเสียง จมูกได้กลิ่น ลิ้นได้รส กายได้สัมผัส และใจได้คิด แทนที่เราจะเห็นธรรมชาติเดิมแท้ ของรูป ของเสียง ของกลิ่น เป็นต้น เรากลับไปยึดกับค่านิยมที่ไม่มีอยู่จริง ในสิ่งนั้นๆ

เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาและแอบแฝงอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ เช่นบอกว่า สวย ไม่สวย ไพเราะ ไม่ไพเราะ อร่อย ไม่อร่อย เป็นต้น เป็นเพียงสิ่งสมมุติ มันไม่มีอยู่จริง รูปที่เราเห็นว่า สวยมีจริง เมื่อเห็นคนสวย ทุกคนต้องเห็นว่า สวยตรงกันหมด แต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น บางคนว่าสวย บางคนว่าไม่สวย แสดงว่า เรื่องสวย อยู่ที่ใจ ไม่ได้อยู่ที่คนสวย

แม้จะอยู่ที่ใจ สวย ไม่สวย ก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอดเพราะเมื่อใดเราโกรธ สวย ไม่สวยก็กลายเป็นอื่นไปอีก ทั้งที่เป็นสิ่งสมมุติ แต่เราก็ไปยึดว่า มีจริง เป็นจริง เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เกิดความชอบใจ ไม่ชอบใจ แล้วเกิดอยากได้ อยากมี อยากเป็น ต่อไปไม่มีจบสิ้น

หากเกิดความไม่ชอบใจ ก็พาลโกรธ ความโกรธนี้เกิดขึ้นภายหลังเพราะถูกค่าสมมุติหลอกเอา ทำให้ตัวเราและคนรอบข้างพลอยเดือดร้อนไปด้วย

ฉะนั้น ตัวความโลภ ความโกรธ ความหลง เป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด คนเรามักตกอยู่ในอำนาจของมันตลอด หากไม่มีอะไรมากระทบ ศัตรูทั้ง 3 นี้มันก็สงบอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

เพราะฉะนั้นเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว ก็ อย่าไปเข้าข้างศัตรูอีก.