ความรู้สึกประทับใจ ภาคภูมิใจที่ได้ทำงานในสถานที่ที่ให้โอกาสในการสร้างความดี ความเอื้ออาทรแก่เพื่อนมนุษย์

“ความรู้สึกภูมิใจที่ได้ทำงานในโรงพยาบาล”  เป็นความคิดเห็นที่ตรงกันของบุคลากรในโรงพยาลบาลท่าวังผา เมื่อได้จับเข่าเล่าเรื่อง ในวันศุกร์ยามบ่าย เกี่ยวกับ “การให้บริการด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์”การที่ได้ทำงานในโรงพยาบาลมีโอกาสช่วยเหลือเกื้อกูลผู้ป่วยและญาติ ผู้ด้อยโอกาส ยากจนรวมถึง เพื่อนบ้านใกล้เคียงดังเช่น  คุณเยาวลักษณ์ (จนท.การเงิน) ที่อาสารับส่งเพื่อนบ้านที่ยากจนป่วยเป็นโรคโรคปอดยืดที่มีอาการกำเริบบ่อยๆ  มารับการรักษาที่โรงพยาบาล เป็นความสุขที่ได้ช่วยเหลือโดยไม่หวังผลตอบแทน   การได้ให้คำแนะนำในการกินยาที่ถูกต้อง การตรวจตามนัด แก่ผู้ป่วยใกล้บ้านวัย 86 ปี ของคุณเพ็ญทอง (จนท.ห้องยา) ที่เกิดความรู้สึกผูกพันเปรียบเสมือนพ่อของตนเองอยากให้ความช่วยเหลือ  คุณศุภลักษณ์  (พยาบาล) เล่าว่า  “ได้ให้การดูแลผู้ป่วยที่อยู่ข้างบ้าน รู้สึกผูกพัน ห่วงใย เสมือนญาติ ซึ่งดูแลมาหลายปี จนถึงวาระสุดท้าย ผู้ป่วยก็รู้สึกผูกพัน ถึงแม้จะป่วยหนัก ก็จะเรียกหาตลอดจนเสียชีวิต “   รู้สึกตื้นตันใจและดีใจที่ได้ช่วยเหลือมาตลอด     

ขณะที่ปฏิบัติงานได้เห็นความทุกข์ยากจากอาการเจ็บไข้ เกิดความสงสาร เอื้ออาทร อยากช่วยเหลือตามกำลังที่ตนเองสามารถช่วยได้ คุณยุทธ (คนงาน) ได้เล่าความประทับใจให้ฟังว่า  “มีผู้ป่วยติดเชื้อเอดส์มาจากต่างจังหวัด  มาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลท่าวังผา  สร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับภรรยาและลูกมาก ช่วงนั้นเป็นเวลากลางคืนเขาต้องการติดต่อกับญาติแต่ไม่สามารถโทรศัพท์ได้ คุณยุทธจึงได้ให้การช่วยเหลือในการติดต่อ ญาติที่บ้านอยู่ไกลมาก การรับบริจาคโลงศพ การฉีดยาศพ  และเป็นผู้นำส่งกลับบ้านญาติ”   สิ่งที่ได้รับคือการยกมือกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตาของญาติผู้ป่วย เป็นน้ำใจที่เกิดขึ้นในสังคมของคนโรงพยาบาล  เป็นความรู้สึกดีที่เกิดขึ้น  ดังที่คุณจรัสศรีเล่าว่า “รู้สึกดีใจที่ได้ดูแลผู้ป่วยที่ไม่มีญาติ  วันหนึ่งขณะปฏิบัติงานที่แผนกผู้ป่วยใน พบผู้ป่วยสูงอายุจะไปห้องน้ำ ไม่มีญาติ จึงได้เข้าไปช่วยเหลือ ถึงแม้ว่าเป็นการช่วยเหลือเล็กน้อย แต่ก็ภูมิใจที่ได้ทำเช่นนั้น”  การกระทำเพียงเล็กน้อยแต่มีความหมายอันยิ่งใหญ่ เป็นการสร้างความดีที่ไม่มีขีดจำกัด  

คุณลุลิดา (พยาบาล) ประชาสัมพันธ์แผนกผู้ป่วยนอก รู้สึกคุ้นเคยกับการทักทายเยี่ยมผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสทุกเช้า  เกิดความประทับใจที่ไ ด้ให้บริการผู้ป่วยด้วยความเห็นอกเห็นใจ เอาใจใส่ มีการแนะนำขั้นตอนการรับบริการ ประเมินผู้ป่วยว่า สมควรจะไปรับบริการที่จุดใด เป็นการอำนวยความสะดวกให้ผู้ป่วย  เช่นเดียวกับ คุณภานิศา (พยาบาล) ที่เกิดความประทับใจว่าผู้ป่วยรายหนึ่งเป็นขาประจำ มาโรงพยาบาลต้องขอให้ตนเองวัดความดันโลหิตให้ตลอด รู้สึกมีความสุขในการช่วยเหลือผู้ป่วย 

นอกจากการปฏิบัติหน้าที่ในหน่วยงานแล้ว ยังต้องออกชุมชนในการติดตามเยี่ยมคนพิการ ผู้ป่วยเรื้อรัง คนด้อยโอกาสในสังคม คุณบุญช่วย (พขร.) เล่าว่า  “การออกชุมชนทำให้มีโอกาสเห็นสภาพความเป็นจริงที่บ้านของผู้ป่วย อยากให้การช่วยเหลือ ตนเองเคย การนำสังฆทานและนิมนต์ พระสงฆ์ไปด้วย เพื่อจะให้ผู้ป่วยถวายสังฆทาน แทนการไปวัด  ทำให้ผู้ป่วยมีความสุข และดีใจมาก เห็นได้จากรอยยิ้มทั้งน้ำตาของผู้ป่วย”    ความรู้สึกไม่แตกต่างจาก คุณบัวผิน (พยาบาล) ที่อาสาสมัครใจเข้าร่วมโครงการเยี่ยมบ้านคนพิการ ประสบการณ์เหล่านี้สามารถนำมาเป็นข้อคิดในชีวิตของตนเองได้   สิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้เป็น ความรู้สึกประทับใจ ภาคภูมิใจที่ได้ทำงานในสถานที่ที่ให้โอกาสในการสร้างความดี ความเอื้ออาทรแก่เพื่อนมนุษย์   เราควรจะสร้างโรงพยาบาลของเราให้เป็นโรงพยาบาลแห่งความดี มีความสุข และสร้างรอยยิ้มให้กับผู้รับบริการทุกคน