เมื่อได้ฟังธรรมะ ก็ขอให้ฟังไปโดยมิอาจต้องตั้งใจฟังอะไรมาก แต่เมื่อฟังแล้วสะดุดคำไหน คำนั้นนั่นแลคือสิ่งที่เราต้องแก้ไขอย่างเร็วพลัน...

หลายคน หลายท่าน เครียดเพราะการฟังธรรมะ เพราะคิดว่าเวลาฟังนั้นจะต้องฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

ตั้งอก ตั้งใจ ตั้งหน้า ตั้งตา ฟัง ฟัง ฟัง แล้วก็ฟัง ฟังจนเครียด "ฟังจนฟุ้ง..."

การฟังธรรมะนั้น หลายครั้งหากเราสังเกตุให้ดีจะพบว่า พระองค์นี้เทศน์ คนนั้นบรรยายเราฟังแล้วไม่ชอบ ไม่เข้าใจ นั่นก็ถูกต้อง เพราะนั่นไม่ถูกกับจริตเรา

การฟังธรรมะนั้น หลายครั้งหากเราสังเกตุให้ดีจะพบว่า พระองค์นี้เทศน์ คนนั้นบรรยายเราฟังแล้วชอบ เข้าใจดี นั่นก็ถูกต้อง เพราะนั่นถูกกับจริตเรา

จริต ก็คือ "กรรม"

กรรม ก็คือ "การกระทำ"

คนมีกรรมอย่างไรก็ต้องทำอย่างนั้น

กรรมทำไว้อย่างไรก็ต้องรับอย่างนั้น

หลากครั้งเราอาจพบว่า ฟังธรรมะนานตั้งชั่วโมง แต่ "ปิ๊ง" อยู่คำเดียว นั่นก็คือ "กรรม" อันเป็นการกระทำที่เราเคยทำ และเราจำเป็นต้องแก้ไข

เมื่อได้ฟังธรรมแล้วขอให้หมั่นสังเกตุให้ดี

ทำใจสบาย ๆ เมื่อฟังธรรม

ทำงานไป ฟังไปก็ได้ เมื่อไหร่ถูกกับกรรมเรา ถูกจริตของเรา เราก็จะสะดุด หรือ "ปิ๊ง" ขึ้นมาเอง

ปิ๊ง...รอยกรรม อันจะนำไปสู่การ "ภาวนา..."