เวลาเที่ยงคืนพอดิบพอดี...
ตามประสาคนไม่ยอมหลับ...ไม่ยอมนอน
เวลาที่หน้าจอคอมฯ ตรงมุมล่างฝั่งขวามือมันบอกเป็นตัวเลข... " 0:00 "
แม้แต่ซินเดอเรล่ายังต้องรีบวิ่งแจ้นไปขึ้นรถฟักทอง...
ทิ้งไว้เพียงรองเท้าแก้วหนึ่งข้าง...ให้เจ้าชายไว้ดูต่างหน้า....
"รองเท้าแก้ว" ...สิ่งเดียวที่ยังคงสภาพเดิมแม้จะเลยเวลาหลังเที่ยงคืนไป...
คนธรรมดาอย่างฉัน...ไม่มีรองเท้าแก้ว...ไม่มีเจ้าชายให้ทิ้งรองเท้าไว้เป็นสื่อรัก
ที่สำคัญ...."ไม่ใช่เจ้าหญิง...ในนิยาย"
แต่ค่ำคืนนี้...ฉันมีสิ่งหนึ่ง...ฉันได้รับสิ่งหนึ่ง...
ซึ่งเข้าใจว่าซินเดอเรล่าไม่ได้รับในเที่ยงคืนของวันนั้น...
"...แรงบันดาลใจ..."
ด้วยความเป็นคนที่มีนิสัยขี้หลงขี้ลืม...
จึงทำให้อดที่จะบ่นพึมพำกับตัวเองในความมืด...ของราตรีที่ไร้ดาว
อย่างเช่นคืนนี้ไม่ได้...ว่า
"..กลางวันก็ไม่มา..นั่งตาโตทั้งวันก็ดันไม่มา....แรงบันดาลใจ.."
แต่...ช่างเถอะ (เนื้อเพลงผุดขึ้นในสมอง...มาแล้วยังดีกว่ามาช้า..มาช้ายังดีกว่าไม่มา)
ก่อนที่ม่านตาจะหรี่ลงกว่านี้...
ก่อนที่ประสาทการรับรู้จะด้อยประสิทธิภาพลงไปมากกว่าเดิม...
ฉันเริ่มบรรเลงเพลงอักษร...ลงบนหน้ากระดาษขาวสะอาด
ช้า..ช้า..นะ ไม่ต้องรีบ...
นาฬิกาไม่สามารถดึงความสนใจจากสายตาของฉันให้หันไปมองได้...
หากเวลาคือสิ่งที่ฉันต้องสูญเสียไปในตอนนี้...เพื่อให้ได้มาซึ่ง..."แรงบันดาลใจ"
คนเรามีเวลาทั้งชีวิต...
แต่...แรงบันดาลใจ...ทั้งชีวิตก็ใช่ว่าจะมีได้กันทุกวัน...
คืนนี้..ฉันมีโอกาสได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่ง...
สนุกสนานกันตามประสา...คนไม่ยอมหลับ..ไม่ยอมนอน
คุยกันไม่มากมาย..แต่ความหมายลึกซึ้งและมีสาระ..
จู่...จู่ ก็มีประโยคหนึ่งหลุดออกมาจากปาก...
" ไก่ จิก เด็ก ตาย บน ปาก โอ่ง"
ในเวลาใกล้รุ่งแบบนี้...ดึกสงัดถึงเพียงนี้..
ฉันจำไมได้แล้วว่าก่อนหน้านั้น หรือหลังจากนั้น...
เราแลกเปลี่ยนไมตรีจิตกันด้วยเรื่องอะไรไปบ้าง....แต่ที่แน่..แน่..
" ไก่ จิก เด็ก ตาย บน ปาก โอ่ง " หรือ...ก, จ, ด, ต, บ, ป และ อ
คือตัวสะกดที่เมื่อใส่พยัญชนะไม้เอกแล้วสามารถออกเสียงต่ำได้...
ครูเคยสอนตอนเรียนชั้นประถม....ฉันยังจำได้...คุณผู้อ่านเองก็คงยังจำกันได้...
ท่องกันเสียจนสนุกปาก...เลยทีเดียว...
ล่วงเลยมานับจากเยาว์วัยนั้น...จากวัน...เป็นเดือน...จากเดือน...เป็นปี...
จากปี...เป็นหลายๆ ปี...
ไม่เคยคิดมาก่อนเลย....กับไอ้แค่คำว่า " ไก่ จิก เด็ก ตาย บน ปาก โอ่ง"
ทำให้คืนนี้ฉันกับเพื่อน...เราและนาย...
เดินทางย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กประถมอีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที...
ภาพเด็กหญิงไว้ผมสั้นจนถึงติ่งหู กระโปรงบานและ...มอมแมม...
ภาพเด็กชายไว้ผมสั้นจนแทบจะติดหนังศรีษระ...ชายเสื้อหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงและ...มอมแมม...
" ไก่ จิก เด็ก ตาย บน ปาก โอ่ง " พูดด้วยน้ำเสียงที่ดังและฟังชัด....
" คือตัวสะกดที่เมื่อใส่พยัญชนะไม้เอกแล้วสามารถออกเสียงต่ำได้...จำไว้เลยนะ "
" รู้แล้วน่า...เคยเรียนมา"
คู่สนทนาอีกฝ่ายกล่าวโต้ตอบโดยเร็ว พร้อมต่อท้ายด้วยความเร่งรีบ
" เออ...แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะขี่มอเตอร์ไซด์กลับห้องแล้ว "
......................................................................................................
สักเสี้ยววินาทีนั้น..ไม่รู้นายจะคิดอย่างฉันหรือเปล่าว่า...
เราได้กลับไปเป็น "เด็ก" อีกครั้งจริงๆ...
หากคืนนี้...เป็นคืนเดียวกัน...กับคืนที่ซินเดอเรล่าไปงานเต้นรำ ณ วังของเจ้าชาย
ฉัน...ยกให้นายเป็นซินเดอเรล่า...
แต่นายไม่ได้นั่งรถฟักทองมา...นายขี่มอเตอร์ไซด์มา
และนายก็ไม่ได้ทิ้งรองเท้าแก้ว...ไว้ให้ฉัน...ดูต่างหน้า
นายไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ทั้งนั้น...
แต่นาย...ได้นำพาสิ่งหนึ่งมาสู่กลางใจฉันในคืนแห่งวันใหม่....
" แรงบันดาลใจ "...
อีกสิ่งหนึ่งที่ยังคงสภาพเดิมแม้จะเลยเวลาหลังเที่ยงคืนไป...
ขอบใจนายจริงๆ ...ที่ตกวิชาภาษาไทย...ขอบใจนะ...ซินเดอเรล่า
Present by Garnet
