นิทาน

กาลครั้งหนึ่ง...มีปราสาทใหญ่โต

กินเนื้อที่ประมาณสองพันไร่

ตั้งอยู่ไกลๆ ห้อมล้อมด้วยป่าทึบ..

ไม่มีใครรู้จัก...นอกจากผู้ที่อยู่ในนั้นเพียงไม่กี่คน..

น่าแปลกที่ปราสาทใหญ่ถึงเพียงนี้

กลับมีเด็กหญิงน้อยเป็นเจ้าของ..เธอไม่ค่อยพูด..

ไม่ค่อยมีคนรู้จักเธอหรือรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเธอมากนัก..

นอกจากคนรับใช้ที่เห็นเพียงว่าเด็กหญิงน้อยวิ่งเล่นอยู่ในปราสาทนี้ทุกวัน...

 

ต่อมาวันหนึ่ง..ในฤดูหนาวที่ความมืดเข้ามาเยือนเร็วกว่าปกติ..

บนพื้นหินขัดมันวับ..เด็กหญิงน้อยเดินวนไปวนมา เสียงฝีเท้าดังไม่เป็นจังหวะ..

ทันใดนั้น!..เธอก็พลันสังเกตเห็นดวงไฟดวงหนึ่งอยู่ใต้พื้นมันวาวที่เหยียบอยู่

เธอกล่าวออกไปว่า.."ใยเจ้าถึงถูกกักขังไว้ใต้พื้นเช่นนี้เล่า ? เจ้าแสงน้อย"

เธอไม่ได้รับคำตอบจากแสงนั้น...จากนั้นเธอจะมาวนเวียนอยู่ที่นี่ทุกวัน..

เฝ้าดูมัน..พูดคุยกับมัน ราวกับว่ามันคือเพื่อนสนิทเพียงสิ่งเดียวของเธอ..

"ทำอย่างไรเจ้าจึงจะหลุดพ้นออกมาจากพื้นนี่ ?..เจ้าแสงน้อย .."

เมื่อทหารยามที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ข้างเคียงได้ยินเช่นนั้น..

จึงเกิดความสงสารนายหญิงน้อยของตนอย่างจับใจ

เพราะเขารู้ดีว่าแสงสะท้อนที่ถูกขังอยู่ในพื้นนั้น...

แท้จริงแล้วเกิดจากไฟดวงหนึ่งซึ่งอยู่สูงเกินกว่าเด็กหญิงน้อยจะมองเห็นได้...

ดังนั้น..เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบดวงไฟนั้น....และดับมันเสีย..



บัดนี้...แสงไฟเป็นอิสระ...ทิ้งเด็กหญิงน้อยอยู่ในความมืด!!!

 

7 กุมภาพันธ์ 2552

Present by Garnet