บทความ

ฉันเดินทางไปทำงานทุกวันด้วยรถไฟฟ้า..
แล้วก็ไปสายแทบทุกวัน ..

แต่กระนั้นก็มีบางสิ่งที่ฉันพบเห็น

และทำให้ฉันยิ้มได้...ทุกวัน

ถ้าใครที่ต้องขึ้นรถไฟฟ้าอ่อนนุชฝั่งโลตัส จะเห็นคุณตาคุณยายคู่หนึ่งนั่งขายลูกอม
ภาพง่ายๆที่หาดูได้ทั่วไปในเมืองกรุง .. ภาพที่ใครต่างสงสาร...
แต่.. มีใครมองเห็นไหม ว่ามีความสวยงามซ่อนอยู่

สิ่งที่ใครหลายๆ คนได้ถามหา... "ความรัก"

ปีกว่าแล้ว..ที่ฉันเห็นตากับยายมาขายลูกอมตรงทางขึ้นบันได ...

ถุงละ 5 บาท ... ฉันไม่ค่อยได้ซื้อหรอก เพราะไม่ค่อยชอบทานอยู่แล้ว

แต่บางทีก็อดที่จะอุดหนุนตากับตายไม่ได้

คุณยาย .. จะเป็นคนขาย มีตะกร้าใบเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยลูกอมวางอยู่ข้างตัก

คุณยายจะส่งยิ้มให้ทุกคนที่เดินผ่าน .. และคุณยายก็ยิ้มให้ฉันได้ทุกวันสิน่า..

ฉันไม่รู้ว่าท่านจำฉันได้ไหม ... แต่ฉันจำรอยยิ้มท่านได้เสมอ ..


ข้างๆคุณยาย .. จะมีคุณตาแก่ๆ คนหนึ่ง นั่งเล่นแต่โทรศัพท์ (สงสัยเล่นเกม)

คุณตาท่าทางเป็นคนขี้เล่น ต่างกับยายที่ดูจริงจังขายของ...

ฉันอดยิ้มไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นคุณตาเล่นโทรศัพท์ ..

คุณตายิ้มเก่ง ... ยิ้มแบบที่รู้สึกได้ว่าท่านใจดีมากๆ

ฉันไม่เคยเห็นท่านหน้าบึ้งใส่กันเลย..
บางวันฉันเห็นท่านช่วยกันขายของ ฉันชอบมากเวลาที่ท่านสบตาแล้วยิ้มให้กัน


ฉันชอบ .. เวลาที่คุณตาหยอกเล่นกับคุณยาย..

ฉันชอบ .. เวลาคุณตาทำท่าทางขึงขัง.. เวลาหยิบลูกอมใส่ถุงส่งให้คุณยาย
ฉันชอบ .. ที่คุณตามาเฝ้าคุณยายทุกวัน

ฉันชอบ .. เวลาที่คุณตาจับมือคุณยาย

ฉันชอบ .. เวลาที่คุณตาถือตะกร้าให้คุณยาย ..

 

แววตาที่ท่านส่งถึงกันราวกับว่า...เพิ่งรักกันเมื่อวาน ..
.... ฉันอิจฉา ฉันอิจฉา ... ภาพง่ายๆ ที่ฉันเห็นจนชินตา ... แต่ไม่เคยเบื่อเลย

 

มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกฉันไว้...

"รักกันให้เหมือนวันแรก และปฏิบัติต่อกันเหมือนกับว่าจะเป็นวันสุดท้าย"


มันอาจจะดูล่องลอย เพราะจะมีซักกี่คนที่จะเห็นค่าความรักและทำได้แบบนั้น
หลายคน .. มองหาสิ่งที่ดีกว่า เพื่อตัวเอง .. แล้วใช้เป็นข้ออ้างของความรัก
หลายคน .. รักใครบางคน เพียงเพราะใครคนนั้นดีพอ เพื่อเอามาเป็นข้ออ้างว่ารัก
หลายคน .. หลงใหลในสิ่งที่พิเศษ แล้วบอกว่านั้นคือความรัก
หลายคน .. เพียงแค่ถูกใจกับสิ่งที่ได้รับ แล้วพูดว่านั้นคือความรัก
หลายเหตุผล ที่ล้วนเพื่อตัวเอง ..

แต่.. จะมีสักกี่คน ที่จะมีความรัก ที่เกิดมาจากข้างใน โดยไม่ต้องการเหตุผลใด
ความรักที่บริสุทธิ์ ที่เหมือนเป็นนิยายน้ำเน่าในโลกปัจจุบัน
ความรักที่เป็นได้แค่ข้ออ้าง .. เพื่อตัวเอง

ตากับยายได้ทำให้นิทานน้ำเน่าคือความฝันที่กลายเป็นจริง..ที่หลายคนฝันหา
แค่แววตาที่ส่งถึงกัน ก็มากพอที่จะทำให้คนรอบข้างรู้สึก ..
จะดีแค่ไหน.. หากมีใครสักคนสบตาได้แบบนั้น
ใคร..ที่เกิดจากความรู้สึกข้างใน รักในสิ่งที่เป็นไปของอีกคน
รัก..ที่มาจากรัก ที่ไม่ต้องการข้อแม้ใด..เพียงเพื่อจะดูแล
ตากับยาย ... ทำให้ฉันได้เห็น..

ขอบคุณค่ะ ขอให้ตากับยายมีความสุขค่ะ
ขอให้ทุกหัวใจที่มีรักได้สมหวัง
ขอให้ “ความรัก” ... บริสุทธิ์ ... ประดุจตากับยาย

 

25 พฤษภาคม 2551

Present by Garnet