เดือนนี้คงเป็นอีกเดือนของคนที่มีความรัก
เป็นเดือนแห่งคู่รัก...
แล้วคนที่ไม่มีความรักละ... จะทำอะไรดีในเดือนนี้
ฉันคนหนึ่งละ ที่ไม่มีความรัก
ความรักเป็นอย่างไร ไม่รู้จักมันมานานมากแล้ว
ความรักเปรียบเสมือนเป็นคนแปลกหน้า
ที่ไม่เคยเจอกันมานานมาก จนแทบจะจำกันไม่ได้แล้ว
นานเหลือเกิน... ที่ความรักเดินจากไป
เดินไปไกล แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาหาฉันเลย
ฉันเหงา... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร
ความรัก... มีขายไหม
มีขายที่ไหน... ใครช่วยบอกที
ตอนนี้เหมือนฉันกำลังตามหาความรัก
แล้วก็เหมือนว่าความรัก... กำลังเล่นซ่อนหากับฉันอยู่
ถ้าเหนื่อยกับการตามหา... ก็หยุดเถอะนะหัวใจ
หยุดวิ่งตาม... หยุดไขว่คว้า อยู่นิ่งๆ อยู่กับตัวเอง
เดือนแห่งความรัก...
ไม่ได้มีความหมายอะไรสักเท่าไหร่
เพราะยังไง... คนอย่างฉันก็... เป็นคนที่ไร้ซึ่งความรักอยู่ดี
“คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เราได้รัก
แต่คนบางคนอาจไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะให้รักเราตอบ
ในขณะที่เรากำลังตกหลุมรักคนบางคน
คนๆ นั้น อาจจะกำลังรักใครอยู่ก็เป็นได้
หากแม้นว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นภาพลวงตา
โกหก..เสแสร้ง..หรือไม่มีอยู่จริง...แล้วล่ะก็
ตัวของฉันก็คงไม่ต่างอะไรไปจาก...สายลม...
ต่อให้พัดพา..หรือโหมกระหน่ำสักเพียงใด
แม้จะสัมผัสได้...รู้สึกได้ถึงสายลมนั้น
แต่ก็ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า...
เหมือนดั่งความจริงที่ว่า..ฉัน..ไม่มีตัวตน”
เธอมีที่ว่างเหลือให้คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
ค่ำคืนเงียบเหงามองฟ้าเห็นดาวบ้างไหม
บรรยากาศรอบกายหนาวหรือร้อนเพียงใด
มีความสุขกับวันคืนที่ผ่านไปบ้างหรือไม่คนดี
วันนี้เธอได้ยิ้มแย้มบ้างหรือยัง
ภาระการงานทำเธอเหนื่อยบ้างไหมเวลานี้
แล้วความไกลห่างระหว่างเราเป็นเพียงระยะทางที่มี
หรือเป็นระยะหัวใจที่ไม่คงที่จึงทำให้เหินห่างกันไป
กำลังเปิดเพลงอะไรฟังอยู่
หัวใจรับรู้ ถึงความทรงจำเก่า ๆ เหล่านั้นบ้างไหม
สักเศษเสี้ยวความรู้สึกมีให้ฉันบ้างหรือเปล่าคนไกล
หรือว่าทุกอย่างกำลังจะเลือนหายไปแล้วจากหัวใจเธอ
คำถามเดิม ๆ จากหัวใจดวงเก่า
ในความผูกพันที่เงียบเหงาฉันรู้ดีในคำตอบนั้นเสมอ
ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิต ไม่เคยมีตัวตนในโลกของเธอ
เป็นเพียงสายลมละเมอ ที่พัดผ่านมาและพัดผ่านไป
เดินทางรอนแรมมาให้ใจสองเราได้รู้จัก
แต่ไม่มีความหมายใด ๆ ในความรักอันอ่อนไหว
ใจบาง-บาง จึงได้แต่เก็บความรู้สึกไว้มากมาย
ฉันคงเป็นได้แค่ความทรงจำของเธอที่ใกล้จะลางเลือน
คำถามเดิม ๆ จากหัวใจดวงเก่า
ที่สุดแล้วตัวเรา ไม่มีความหมายแม้แต่ความเป็นเพื่อน
ทุกถ้อยคำ ทุกทีท่าหมางเมินที่เธอมีคือสิ่งคอยย้ำเตือน
จะไม่ทำให้ความรู้สึกของเธอต้องเปรอะเปื้อนกับสิ่งที่ฉันเป็น
คิดถึงฉันไหม คำเดิม ๆ ละลายไปในหัวใจคนตั้งคำถาม
ความรักที่ไม่มีค่าให้นิยาม เพียงฝันแล้วตื่นขึ้นมาก็มองไม่เห็น
ถูกแล้วล่ะ...ฉันก็แค่คนอ่อนไหว ที่รักใครไม่เป็น
เพียงเหตุผลเดียว ก็ต้องซ่อนเร้น แม้ฉันจะรู้ดีอยู่แก่ใจ
คำสัญญาจากฟากฟ้าคงปลิวหายไปในสายฝน
เมื่อกาลเวลาผ่านพ้นจะไม่มีคำถามกวนเธอให้หวั่นไหว
ถ้าหากวันหนึ่งความรู้สึกของเรารับรู้ตรงกันได้ เธอคงเข้าใจ
ว่านั่นคือ..เรื่องเดียว..ที่ตลอดมาหัวใจฉันอยากบอกเธอ
14 กุมภาพันธ์ 2552
Present by Garnet
