พูดไม่เกินเลยความจริงได้เลยว่า .. ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทาง

    เครือข่ายทางสังคมที่อาศัย G2K เป็นตัวช่วยสำคัญนั้นเกิดขึ้นแล้วมากมาย  ถ้าจะให้ชาวเราช่วยกันยกตัวอย่างก็คงอ่านไม่หวาดไม่ไหว  ผมเองก็ยอมรับว่าโอกาสดีที่ได้สัมผัสกัลยาณมิตรมากมาย จะไม่มีทางเป็นไปได้หากไม่มี G2K .. พูดไม่เกินเลยความจริงได้เลยว่า .. ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทาง

    ต่างรุ่น ต่างวัย ต่างสถานภาพ ต่างประสบการณ์ .. เมื่อใจตรงกัน  หรือหันหน้าไปทางเดียวกัน มีความเชื่อ ความใฝ่ฝันคล้ายกัน ... ฯลฯ ก็มีอันได้พบได้เจอ ได้ช่วยเหลือแบ่งปันกันได้จริงๆราวปาฏิหารย์ ..

  • ที่เคยเคารพนับถือกันอยู่ในใจ ไม่เคยรู้จักตัวเป็นๆ .. พอเจอกันครั้งแรกก็แทบไม่ได้หลับได้นอน และในที่สุดก็ไปกินไปนอนที่บ้านท่านโดยรู้สึกเหมือนไปบ้านตัวเอง ... ก็มี
  • ที่เคยนับถือความเฉียบคม ความเป็นนักศึกษา ความมีเมตตา และความ "ไม่เหมือนใคร" ของท่าน ก็ได้มีโอกาส กอด และ ถูกกอด .. นั่งกับพื้นห้อง กินกล้วยน้ำว้าหวีเดียวกัน .. ร่วมเวที ยื่นไมค์ โยนลูกให้กันแบบไม่ต้องซ้อม ... ก็มี
  • ที่เคยเคารพนับถือ เรียกขานท่านว่า "ท่านอาจารย์" .. พูดคุยแลกเปลี่ยนผ่าน G2K ไม่นาน ก็ได้มีโอกาสพบพาน .. "ท่านอาจารย์" ให้เกียรติมาส่งเราถึงสถานีรถไฟ พร้อมของฝากคือหมูแผ่น และขนมอีกหลายรายการ ... และหลังๆมานี้เรียกเราว่า "ท่านพี่" ... ก็มี
  • ที่เป็นอะไรตั้งหลายอย่าง .. ทั้งงานสาธารณสุข .. งานการเมืองท้องถิ่น .. งานเพื่อสังคมอีกหลายรูปแบบ .. ก็ได้กลายเป็นคนใกล้ชิดสนิทสนม เฮฮากันได้เหมือนพี่เหมือนน้อง เทคแคร์ดูแลเรา .. ทุ่มเทกายใจ ช่วยเหลืองานของเราอย่างดียิ่ง ... ก็มี
  • ... เขียนเท่าไหร่ก็คงจบยากครับ เพราะมีมากเหลือเกิน  จึงขอให้เป็นเหมือนน้ำจิ้มแค่ 4 ตัวอย่าง และขอปิดท้ายพร้อมรายละเอียดเพิ่มเติมอีกรายเดียว ดังนี้

       แรกๆชอบไปอ่านข้อเขียน ความคิดของท่าน เห็นอาการ "จริงใจ" และ "ตรงไปตรงมา" ของท่าน บวกกับการเป็นนักคิด นักปฏิบัติที่มีความแน่วแน่ในสิ่งที่ทำ .. หลายคนเกรงกลัวท่าน เพราะอ่าน ความแรง ในสิ่งที่ท่านเขียนบางครั้งบางตอนแล้ว ไม่ค่อยกล้า Comment  ผมนั้นไม่ถึงกับกลัว  แต่ก็เกร็งๆอยู่บ้าง เพราะเชื่อว่าตัวเองอ่านคนออก ว่าลึกๆในใจท่านมีอะไรเป็นเครื่องนำทาง  และก็คาดเดาไม่ผิดครับ .. ไปดูการตอบการคุยในบันทึกเก่าๆแล้วก็ให้นึกขำ  จากที่เราวางไว้ให้เป็น "ท่านอาจารย์" .. กลับกลายมาเป็น "สหาย" ที่พบเจอและคุยกันได้แบบไม่มีอะไรจะต้องเกร็งอีกแล้ว ... เดินดูของเก่าด้วยกัน .. นั่งซดข้าวต้มแกล้มใบปอด้วยกัน .. โทรคุยกันได้บ่อยและนานๆ ฯลฯ

     วันก่อนผมเดินเจอหนังสือดี มีราคาแต่ขายถูกมาก ชื่อ " Mannual of Surgery " จึงซื้อไว้และกะว่าจะส่งมอบให้ใครสักคนที่ใช้ประโยชน์ได้มากกว่าอยู่ที่ผม .. เพียงวันเดียวหลังจากผมได้หนังสือมา ขณะขับรถกลับจากร้านข้าวต้ม ผมก็หยิบหนังสือเล่มดังกล่าวมาโม้ให้ฟัง  และโดยที่ลูกสาว "ท่านอาจารย์" ผู้นี้เรียนหมออยู่ ผมก็เลยสบโอกาส มอบหนังสือนั้นฝากไป .. เมื่อวานนี้ก็ได้มีโอกาสพูดคุยโทรศัพท์กับว่าที่คุณหมอเป็นครั้งแรก ... หลังจากที่ได้โทรคุยแบบ "เสียงในควีม" กับภรรยาของ "ท่านอาจารย์" เป็นครั้งแรกเมื่อ 2 วันก่อน โดยยังไม่เคยพบหน้าค่าตาเลยทั้งคุณแม่ และคุณลูกสาว ... เรื่องนี้เรื่องยาว .. ผมคงไม่ให้จบง่ายๆหรอกครับ

     คำถามท้ายบท : ( ยังกับเขียนตำราเรียนแน่ะ ! )

          "ท่านอาจารย์" ที่พูดถึงเป็นคนสุดท้ายในบันทึกนี้เป็นใคร ?

      ใครตอบได้ มีรางวัลครับ ... ของรางวัลคือ ... คำเฉลยว่า ... "ถูกต้อง  เก่งมาก เอาไปสิบคะแนน"

       ถ้าใครบอกได้ครบถ้วนทั้ง 5 ท่าน จะเปลี่ยนของรางวัลเป็น .. คำเฉลยว่า ... "ถูกต้อง  เก่งมากๆๆ เอาไปสิบคะแนน"

      .... อิ อิ อิ.