"เอาจิต(ซึ่งไม่ใช่ของเรา*) ดูจิต จนรู้ว่า กายและจิตที่กำลังคิด กำลังดู นั้น ล้วนไม่ใช่ของเรา"

ไม่รู้ เพียรรู้ 

 

 

ฟังคำพระสอน พระอาจารย์ปราโมช ปาโมชฺโช   ฟัง คิดตาม เอาใจจดจ่อ ดูเหมือนไม่มีอะไรที่ยาก

 

พระอาจารย์สอนว่า

 

"เอาจิต(ซึ่งไม่ใช่ของเรา*) ดูจิต จนรู้ว่า กายและจิตที่กำลังคิด กำลังดู นั้น ล้วนไม่ใช่ของเรา"

"ดูหรือตระหนักไว้เฉย ๆ"

"ไม่ต้องไปคิดเพ่งว่ากำลังคิดอะไร"

"ไม่ต้องไปคิดหาวิธีรู้ว่าเรื่องอะไรที่ตัวคิด กำลังคิด"

"ไม่ต้องไปหาวิธีกด ไม่ให้คิด"

 

ทำเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนมีสติ นึกรู้ได้ว่ากำลัง "คิด"

จนกว่าจะ"รู้" ว่า "มันเป็นเช่นนั้นของมันเอง เราไปบังคับมันไม่ได้" 

 

"ไม่มีอะไรเป็นของเรา" 

 

ต่อเมื่อตามรู้กาย รู้ใจ ตามดู ตามไปเรื่อย ๆ  จะรู้เอง

  

รู้ของอาจารย์นั้น อาจารย์หมายถึง “รู้” แบบมีปัญญา

 

 

 

 

เราจับคำสอนข้างบนมาครุ่นคิด เข้าใจยาก ตามดู  ตามรู้กาย รู้ใจ ตามดู ตามไปเรื่อย ๆ  จะรู้เอง 

 

ทำอย่างไรก็ยังไม่รู้ ยังไม่เฉียด 

 

ไม่เหมือนหัดเรียน เขียนอ่าน หรือหัด หมั่นฝึกฝนวิชาอื่น ๆ 

 

เอาใหม่ 

 

เราตึงเกินไปหรือเปล่า 

เราสงสัยในหลาย ๆ เรื่องมากไปหรือเปล่า 

เรากำหนด กด จิตของเราเองมากไป หรือไม่ 

 

ยังไม่รู้ เพียรรู้ 

 

ยังไม่เข้าใจ ยังไม่แจ่มแจ้ง

 

 

 

 

 

เอาจิต(ซึ่งไม่ใช่ของเรา*)....แล้วมันคือของใคร....

 

 

 

 

ภาพประกอบฝีมือของน้อง คนไม่มีราก ค่ะ

P คนไม่มีราก

ขอขอบคุณ