อันคนเราที่มักเพ้อฝันถึงอนาคต ก็เนื่องด้วยเพราะว่าเรามักครุ่นคิด นึกถึง "ความสุข" จากรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และโผฐฐัพพะ ในอดีต

สิ่งใดที่เราเคยเจอ เคยทำ แล้วทุกข์ แล้วจะ "ลืม" พยายามทำใจให้ลืมไม่อยากนึก อยากรื้อฟื้นสิ่งนั้นกลับขึ้นมาอีก

แต่สิ่งใด การกระทำใด ที่เราเคยพบ เคยประสบแล้ว "สุข" สิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น เรามักจะนึกย้อนกลับไป เพื่อตั้งหน้า ตั้งตาทำสิ่งนั้นให้เกิดและมีในอนาคต

เจ้าความสุขในอดีตนี้เอง ที่ทำให้เราต้องวุ่นอย่างไม่รู้จบ

วิ่งเพื่อหาความสุขแบบเดิม ๆ นั้นหนึ่ง เมื่อได้แล้วก็อยากได้อีก

วิ่งเพื่อหาความสุขมาเติมนั้นอีกหนึ่ง เมื่อได้แล้วก็ยังไม่พอ เอาอีก เอาอีก

การวิ่งเพื่อหาความสุขที่เคยเกิดมีมาในอดีตนั้น บางครั้งก็ได้ บางครั้งก็ไม่ได้

เมื่อได้ ก็ติดใจ

เมื่อไม่ได้ก็ต้องวิ่งหาไปอย่างไม่รู้จบ

ด้วยเหตุแห่งความสุขในอดีตนี้เองสร้างเรา นำเราให้เกิดความทุกข์ในปัจจุบันและอนาคต

หากเราละเว้นซึ่งการใคร่ครวญถึงสุขในอดีตเสีย ชีวิตนี้ ณ ปัจจุบันนี้จะสงบขึ้นอีกมาก

ถ้าเรามีชีวิตในปัจจุบัน มีความสุข ณ ลมหายใจปัจจุบัน ลมหายใจนี้จะเบาและสบาย

เมื่อไม่ทุกข์ ไม่ร้อนจากความห่วงหาถึงอนาคต และปลดได้เสียซึ่งความห่วงอาลัยจากอดีตในหนหลัง

จิตในนี้ อัตภาพร่างกายนี้ จักมีเวลาเพื่อทำความดีให้กับตน ครอบครัว และบุคคลที่อยู่รอบข้างได้อีกมาก

การดำรงชีวิตอยู่ด้วยลมหายใจปัจจุบัน

น้อมรับความสุขในลมหายใจปัจจุบันนี้ประเสริฐแท้

ประเสริฐสุข เป็นสุขอันประเสริฐ เพราะประเสริฐได้ด้วย "ความสงบ"

ความสุขใดนั้นจักอยู่เหนือ "ความสงบ" นั้นไม่มี...