กลุ่มสาระวิทยาศาสตร์/อังกฤษ ที่ ๑ ระดับประเทศเป็นของนราธิวาสเขต ๒

หากลองมองย้อนดูการศึกษาในพื้นที่สามจังหวัด(ชายแดน)ภาคใต้ หลายคนอาจมองว่าทำไมมันไปไม่ถึงไหน ดูจากผลการจัดอันดับเป็นที่ทราบกันโดยทั่วกันว่าพื้นที่แห่งนี้รั้งอันดับแบบไม่ทิ้งห่างกันคือ ๗๔ ๗๕ และ ๗๖ ของประเทศข้อมูลเหล่านี้เชื่อเหลือเกินว่าทุกคนรับรู้ในวงกว้างแต่หากหยั่งแลมองให้ลึกมากกว่าข้อมูลที่กล่าวมาข้างต้น คงน้อยคนนักที่จะรับรู้ได้ว่าพื้นที่แห่งนี้มีที่ยืนระดับแนวหน้าทางการศึกษาเช่นเดียวกัน นั่นก็คือเมื่อเราแยกตามกลุ่มสาระต่างๆกลับพบว่าที่ ๑ ระดับประเทศในกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์และภาษาอังกฤษ กลับเป็นของนราธิวาสเขต ๒ ถามว่าข้อมูลเหล่านี้เคยมีใครนำกลับมาขบคิดใคร่ครวญบ้างว่าทำไม และอะไรที่ผู้หลักผู้ใหญ่ต้องทบทวนแนวทางการจัดการศึกษาเสียใหม่ ไม่กี่วันมานี้ผมได้พูดถึงประเด็นทางด้านภาษาในพื้นที่ http://gotoknow.org/blog/fuad1011/240227 ที่ต้องหันมาทบทวนแนวทางการจัดการศึกษาแบบ "พหุภาษา" มากกว่าการจัดการศึกษาแบบภาษาเดียว

        ผมมองว่าการจัดการศึกษาในพื้นที่สามจังหวัด(ชายแดน)ภาคใต้ จับจุดให้ดีเดินให้ชัด มันจะช่วยขจัดปัญหาบางมิติที่ผู้ใหญ่หลายท่าน(แกล้ง)มองไม่เห็นมันก็เป็นได้ (วัลลอฮฺอะลัม)กับปัญหาที่เกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ เพราะบางครั้งหลายต่อหลายครั้งที่เราพยายามพูดว่าพื้นที่แห่งนี้มีความซับซ้อนในหลายเรื่องนั้น ถามว่าความซับซ้อนแต่ละเรื่องนั้นเราเคยใคร่ครวญพินิจพิเคราะห์มากน้อยเพียงใด และแต่ละความซับซ้อนถามว่ากุญแจที่น่าจะเป็นดอกสำคัญสำหรับความซับซ้อนที่พยายามจะพูดถึงกันคือ "การศึกษา" ไม่ใช่หรือครับ

        หรือว่ามิตรสหายหลายท่านคิดเห็นเป็นอย่างอื่นครับ...ร่วมแลกเปลี่ยนกันดูครับ