มีความตั้งใจมานานแล้วแหล่ะครับ ว่าอยากจะระบายอารมณ์ด้วยการเขียนออกมาอย่างเป็นทางการซะที
เพิ่งเจอหนทาง ทั้งที่ค้นหามานาน และโอกาสดีๆ
อาจจะเป็นจักรวาลจัดสรร (เค้าบอกว่าคำนี้ ดูดี ไม่ discriminate) หรือกรรมบันดาล (ดู negative ไปหน่อย) ก็ไม่แน่ชัด แต่เอาเป็นว่ามันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และน่าจะดีเน๊อะ
สิ่งที่อยากจะ share ในวันนี้ เป็นเรื่องดีๆ จากหนังสือโชคดี ธรรมะง่ายๆของท่านมิตซูโอะ คเวสโก เริ่มต้นที่ว่า "ความจริงของชีวิตคือความทุกข์" อ่านดูแล้วอาจจะดูเศร้านะ ถ้าชีวิตเราต้องมีแต่ความทุกข็ระทม
แต่สิ่งที่ท่านมิตซูโอะ พยายามจะบอกว่า หากเราดำเนินชีวิตในแง่มุมที่ต่างชาติเรียกว่า Positive Thinking แล้ว สิ่งดีๆทั้งหลาย ก็จะเข้ามาหาได้ โดยท่านแนะนำและยกตัวอย่างให้ดูว่า การกล่าวคำว่า "ขอบคุณ" ทุกครั้งที่มีสิ่งต่างๆ ทั้งดีและไม่ดีเกิดขึ้นหรือเข้ามาในชีวิต อย่างน้อยก็จะช่วยเสริมความรู้สึกที่ดี มองโลกในแง่ดี และนำพาสิ่งดีๆ เข้ามาหาเราได้
หากลองมองย้อนดูที่ตัวเราเอง มันฟังดูเหมือนง่ายนะ กับการจะพูดคำว่า "ขอบคุณ" ในทุกครั้งที่มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นในชีวิต คำพูดมันเหมือนจุกอยู่ที่คอ และกว่าจะกล้ำกลืน เผยอออกมา หรือกว่าจะ build อารมณ์ออกมาได้นั้น ไม่ง่ายเลย แต่หลายวันมานี้ มีสิ่งต่างๆ เกิดขึ้นกับผมเยอะมาก เหนื่อยนะ ทั้งกายและใจเลย แต่หลายๆ ครั้ง (ยังไม่สามารถครองสติได้ตลอดรอดฝั่ง) ที่สติกลับคืน และนึกถึงเนื้อหาในหนังสือ และกล่าวขอบคุณกับตัวเอง (แอบพูดตอนไม่มีคน) ก็รู้สึกว่า หลังจากนั้น เหตุการณ์ต่างๆ มันไม่ได้เลวร้ายกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะเรารู้สึก "ขอบคุณ" กับประสบการณ์ที่มาสร้างความเข้มแข็งให้กับเรา ทำให้เราอึด และทนมากขึ้นก็ได้
แต่เสียดายครับ สำหรับผมแล้ว "กำลังใจ" มันอยู่กับผมได้ไม่ค่อยนาน ทำให้ผมต้องย้ำเตือนตัวเองอยู่บ่อยๆ
แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมได้แต่นึกว่า เฮ้อ! ตูจะทนได้อีกกี่น้ำน้า.....
รู้แล้วหรือยังครับ ว่าทำไม ผมจึงใช้ชื่อว่า "ฅนขี้บ่น" เฮ้อออออออ.
