การศึกษาไม่ได้ทำให้คนเป็นคนดีได้เสมอไป....ความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคนแต่ความรักเป็นเรื่องของสาธารณะ....

                การศึกษาไม่ได้ทำให้คนเป็นคนดีได้เสมอไป....ความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคนแต่ความรักเป็นเรื่องของสาธารณะ....การกตัญญูแผ่นดิน การรักถิ่นกำเหนิดเป็นความซาบซึ้งและเป็นความรู้สึกที่บอกได้ไม่หมด ผมเก็บดินจากใต้บันไดบ้านที่ผมเกิดห่อใส่ผ้าเช็ดหน้ามัดติดตัวไปกับผมตลอด ผมเคยคิดถึงบ้านที่จากมาผมก็เอาผ้าห่อดินนั้นมาแนบอกและซับน้ำตา สำหรับผมที่ยาวของผมนั้นผมจะเก็บไว้เพื่อระลึกว่าผมได้เคยอยู่ที่ประเทศอินเดียและจากมาแล้ว....เป็นประโยคที่ได้ยินจากปากของท่าน ดร.ประมวล เพ็งจันทร์ ในการบรรยายเรื่อง"เดินสู่อิสรภาพ"เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2552 ที่ห้องประชุม พลับพลึง รพ.พุทธชินราช พิษณุโลก...หลังจากนั้น Kead มีภารกิจที่ต้องเดินออกจากห้องนั้น...แต่มีเสียงเล่าจากผู้ดำเนินรายการคือคุณปาริชาตเล่าให้ฟังว่า...เกือบทุกคนในห้องประชุมร้องไห้เมื่อท่านดร.ประมวลพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการอยากได้ อยากมี อยากเป็น การให้และความเมตตา...มันเป็นเรื่องราวที่ลึกซึ้งกินใจ...และในครั้งนี้ท่านประธานชมรมจริยธรรมคือนายแพทย์วีรพันธ์ สุวรรณนามัยเป็น Neuro surg ได้บันทึกเหตุการณ์ไว้เป็นภาพและเสียงบันทึกลง Vedeo CD แล้ว.....สำหรับ Keadได้พบท่านอาจารย์และสวัสดีได้พูดคุยกับท่านแล้วเรารับรู้ได้เลยว่าท่านมีพลังของความรักและเมตตาสูงมากมันฉายล้นออกมาจากแววตา สายตา ท่าทางของท่านอย่างปิดไม่มิดเลย...สาธุ...สาธุ...สาธุ...นี่แหละทางสู่อิสรภาพอย่างแท้จริง.