ีวิตเหมือนดั่งนกขมิ้นเหลืองอ่อนค่ำแล้วเจ้าจะนอนที่ตรงไหนดีละ

ลูกเอ๋ย...วันนี้จะเล่าเรื่องโรงเรียนของพ่อที่เคยเรียนตั้งแต่ชั้น ป. 1 ถึง ป.4 นั้นในโรงเรียนที่เป็นศาลาวัดบ้านนอก  ในหมู่บ้านนั้นมีวัดเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้  เขาสร้างศาลาเป็น 4 เหลี่ยมจัตุรัส  ทางการเลยหาโต๊ะเก้าอี้และกระดานดำมีขาตั้งมาวางทำให้เป็นห้องเรียนอยู่ 4 ห้อง  มีกล่องชอล์กไว้ใช้เขียน

เรียนตั้งแต่ชั้น ป. 1 ถึง ชั้น ป. 4 แสงสว่างอาศัยแสงแดดยามกลางวัน  พัดลมไม่มีอาศัยสายลมโชยมาจากท้องทุ่งนาแทน  เพราะศาลาวัดที่ทำเป็นโรงเรียนนั้นไม่มีฝากั้นใด ๆ จึงโล่งแจ้ง  นักเรียนที่เข้ามาเรียนโรงเรียนแห่งนี้ก็อยู่ในหมู่บ้านละแวกนั้นประมาณ 3 หมู่บ้าน 

 พ่อก็เรียนอยู่กับเพื่อน ๆ ประมาณ 4 ปี ก็จบชั้น ป. 4 ซึ่งมีเพื่อนร่วมรุ่น 14 คน เมื่อเรียนจบแล้ว เพื่อน ๆ เหล่านั้นก็ช่วยพ่อแม่ทำนาเลี้ยงครอบครัวกันต่อไป  มีแต่พ่อนี้เองละ  ที่ต้องเป็นคนพเนจรออกจากหมู่บ้านไปไกลแสนไกลทิ้งพ่อทิ้งแม่ทิ้งญาติพี่น้องเพื่อน ๆ ทิ้งถิ่นฐานที่เคยอยู่อาศัยเกิดกาย 

 ชีวิตเหมือนดั่งนกขมิ้นเหลืองอ่อนค่ำแล้วเจ้าจะนอนที่ตรงไหนดีละ  แต่ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลแต่ดวงใจน้อย ๆ ยังคงคอยคิดถึงอยู่นะนี่.