ยามเย็น

ท้องถนนยามเย็นทอดยาวไปถึงขอบฟ้า
สีส้ม สีแดง ทั้งปวงนั้นถูกป้ายปาดลงมาด้วยมือของจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่
โลกทั้งใบอยู่ในใจของคนพวกนั้น
ในวันที่ฉันที่เดินช้าๆ อีกหน
กลิ่นดอกไม้หอมของข้างถนนเรียกฉันให้เดินเข้าไปพบ
ดอกน้อยดอกนั้นแลดูมีดวงตาเศร้าเงียบ
ฉันไม่ทราบว่านานเท่าใดที่ได้หยุดหายใจไปแล้ว
รู้แต่ว่ากลิ่นของมันคือกลิ่นกรุ่นชีวิตของตัวฉันเอง
แล้วเพลงบทหนึ่งก็บรรเลงมาจากดวงดอกนั้น
ฉันหยุดฟังเพลงนั้นอยู่เนิ่นนาน
คล้ายกับรู้สึกว่าเคยฟังจากที่ไหนมาก่อน
พลันพอกับความมืดทะมึนผ่านเข้ามาพอดี
เราทั้งหมดจึงถูกปกคลุมด้วยความไม่รู้จัก
ในยามเย็นของฉันนั้น