ไม่มีบันทึกไหนเลย ที่ไม่มีคนเข้ามาทักทาย

  ๒๖ มกราคม ๒๕๕๒

เป็นวันครบรอบ การเข้ามาเป็นสมาชิกในGotoknow แบบผู้พลัดหลง ผู้เขียนเข้ามาอยู่ ณ พื้นที่แห่งนี้ ด้วยการตามหาเพื่อนคนหนึ่ง โดยใส่ชื่อค้นหาใน Google แล้วก็พบว่า เขาอยู่ใน Gotoknow  นับตั้งแต่วันนั้น ผู้เขียนก็เวียนเข้า เวียนออก อ่านๆๆๆและอ่าน บันทึกมากมายในนี้ ชอบที่มีการคอมเมนท์ เหมือนคนคุยกัน ดูคนเขียนก็ตั้งอกตั้งใจ คนอ่านก็ยินดีอยากสนทนาแบบมิตรไมตรีด้วย ทำให้จินตนาการ เหมือนคนนั่งเล่าเรื่องแล้วมีคนมาล้อมฟัง อย่างสนุกสนาน หรือบางครั้ง ก็โศกเศร้าเคล้าน้ำตา เรื่องราวต่างๆ ต่างหมุนเวียนเปลี่ยนไปในแต่ละวัน

  ไม่เคยเข้าอบรมการเขียนบล็อก ไม่มีใครชักชวน เป็นสมาชิกแบบงูๆปลาๆ ลงภาพก็ไม่เป็น ทำหนังสือตัวใหญ่ใส่สีก็ไม่เป็น เขียนอะไรก็อายๆ กลัวคนอ่านจะหัวเราะสำนวนเชยๆ เขียนเหมือนคำบอกเล่า แต่แปลก ไม่มีบันทึกไหนเลย ที่ไม่มีคนเข้ามาทักทาย แรกๆเขาทักแล้วยังไม่ตอบอีก ก็คิดว่าเขาคงอ่านแล้วอ่านเลยไม่หวนกลับ

 แต่ต่อมาผู้เขียนได้เรียนรู้ว่า ทุกย่างก้าวของคนที่นี่ มีผู้สนใจเสมอ มีจังหวะเมื่อไหร่ ก็จะมีคนคอยแนะนำ ให้กำลังใจ และสุดท้าย ถึงกับทำให้ผู้เขียน อยากไปร่วมพบปะกับเขาด้วย และก็ได้ไปพบจริงๆ

  พื้นที่แห่งนี้พิเศษกว่าที่ผู้เขียนคิด เหมือนเป็นชุมชนประเทศ มีสังคม มีการช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้จริง และที่สำคัญ ไม่มีคำร้ายที่นำมาใช้เพื่อทำลายกันเลย

  ถ้าสองปีในชีวิตของคนที่เติบโตมา ก็คงอยู่ในวัย ที่เริ่มเดินเตาะแตะ ยังไม่สามารถท่องโลกไกลได้ตามลำพัง ยังต้องเป็นภาระแก่ผู้ปกครอง และยากยิ่งสำหรับจะเป็นผู้ดูแลใครได้

 แต่สองปีของชีวิตที่ผู้เขียนอยู่ ณ ที่แห่งนี้

ผู้เขียนเติบโต และไปไกลกว่าที่จะนึกถึง

มีประสบการณ์ ไปเป็นอาสาสมัครในต่างแดน ที่อินเดีย ตามลำพัง โดยเริ่มต้นจากการมีแรงบันดาลใจ ในGotoknow แห่งนี้ มีโอกาสได้ทำงานระหว่างประเทศ โดยการส่งผ้าไตรจีวร ไปยังวัดพุทธ ในบังกลาเทศ เป็นกำลังใจให้แก่กัน ในวันที่เพื่อนต่างแดนมีทุกข์ และรับฝากเยี่ยมไข้คนที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน จนไข้หายปกติ

   เป็นนักเล่าประสบการณ์ ที่ตนเองได้ปฏิบัติงาน ได้พบความสำเร็จและล้มเหลว แสดงความเป็นตัวตน ผ่านบันทึกได้ อย่างไม่ต้องรู้สึกว่าต้องปกปิด เป็นคนชอบคิดจินตนาการ กับสิ่งรอบข้างและเหตุการณ์ที่ผ่านมา ให้ได้เก็บสาระกับการรู้จักมองโลก ได้หลายแง่มุม และที่สุด ผู้เขียนก็กลายเป็นคน ที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจ ที่จะทำสิ่งต่างให้สำเร็จ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

  ขอบคุณGotoknow สำหรับวันนี้ ขอบคุณวันเวลาที่ผ่านพ้นไป ได้นำโอกาสดีๆ มาฝากผู้เขียนด้วย ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่มีอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ ตลอดเวลา

  ขอมอบ ๓๔๑ บันทึก ไว้ในโลกไร้พรมแดนแห่งนี้ ฝากไว้เป็นความทรงจำสำหรับตนเอง และผู้เกี่ยวข้องในเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา และอาจเป็นจดหมายเหตุสำหรับชีวิต ของบล็อกเกอร์คนหนึ่งอย่างมีหลักฐาน ก่อนที่การลับลาจะมาถึง

                Images%5b10%5d

              ภาพนี้ไม่ได้สื่อความหมายอะไร

แต่เป็นภาพการเรียนรู้ ที่นำภาพลงเป็นครั้งแรกได้สำเร็จ

โดยการแนะนำของ อาจารย์ขจิต ฝอยทองค่ะ