เจ้าว่างาม ก็ว่างามตามเจ้าว่า

วันนี้แม่ต้อยตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจัดเตรียมอาหารหวานคาว เช่น หมู ไก่ และเป็ด รวมทั้งขนมเทียน ขนมเข่ง ขนมจันอับ ขนมบัวลอยหรือที่มีชื่ออีกอย่างว่าขนมอี๋ ที่ชาวจีนใช้ในการบุชาเทพเจ้าแห่งโชคลาภเพื่อเป็นศิริมงคลแก่ตัวเองและครอบครัว ตามความเชื่อและความศรัทธาของชาวจีนที่มีมานานนับพันปี

              แม่ต้อยและครอบครัวนั้นเป็นคนไทยแท้ทั้งคู่ ไม่มีฝ่ายใดที่มีบรรพบุรุษที่มีเชื้อสายเป็นคนจีนเลย  สมัยก่อนในเทศกาลตรุษจีน แม่ต้อยก็อยู่เฉยๆด้วยคิดว่าไม่ใช่ประเพณีปฏิบัติของเรา  แต่เมื่อสักเจ็ดแปดปีที่ผ่านมาแม่ต้อยก็เริ่มที่จะร่วมฉลองเทศกาลขึ้นปีใหม่แบบชาวจีน  ด้วยคิดว่าความเชื่อของคนในโลกนี้ ล้วนมีที่มาที่ไป ล้วนมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน เราคนรุ่นหลังหากปฏิบัติตามก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีมากกว่าสิ่งที่ไม่ดี

คงคล้ายๆกับคำพุดที่ว่า” เจ้าว่างาม ก็ว่างามตามเจ้าว่า” ไม่ทราบว่าแม่ต้อยเปรียบเทียบได้ถูกต้องหรือเปล่า ท่านอาจารย์ที่ได้เข้ามาอ่านเรื่องเล่าช่วยชี้ แนะก็จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งคะ  แม่ต้อยจะอธิบายให้ลูกๆ ที่มองดูแม่ต้อยเตรียมพิธีไหว้เจ้าอย่างตื่นตาตื่นใจว่า “ ที่แม่ไหว้เจ้าในวันตรุษจีนนี้ เพราะว่า ลูกลองนึกดูสิ วันนี้เจ้าที่ หรือเทพเจ้าทั้งหลายในที่ต่างๆทั่วโลกได้รับของไหว้กันทั้งนั้น แล้วเทพเจ้าที่ดูแลบ้านเราไม่มีใครไหว้ท่านเลย คงจะไม่ดีแน่” ลูกๆหรือแม้แต่กระทั่งคุณยายก็อดที่จะอมยิ้มให้ความคิดของแม่ต้อยไม่ได้ จนเดี๋ยวนี้กลายเป็นเรื่องปกติของบ้านเราไปเสียแล้ว

              และยิ่งกว่านั้นคือแม่ต้อยจะกราบไหว้ท่านในทุกเทศกาลไปเลย ไม่ว่าปีใหม่ ตรุษจีน สงกรานต์ เข้าพรรษา  ออกพรรษา เรียกได้ว่าไม่มีพลาด

              กลับมาเล่าเรื่องวันนี้ต่อนะคะ หลังจากที่ไหว้เจ้าเสร็จแล้ว แม่ต้อยก้ออกไปซื้อปลาไปปล่อย  สำหรับการปล่อยปลานี้แม่ต้อยจะทำในทุกอาทิตย์ เลยทีเดียว เนื่องจากบ้านอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา จึงสะดวก รวมทั้งอยู่ใกล้ตลาดด้วย ส่วนใหญ่แม่ต้อยจะไปซื้อปลาที่ขังในถังเตรียมพร้อมในการนำไปประกอบอาหาร บางครั้งที่ไปทันเห็นแม่ค้ากำลังทุบหัวปลาให้ลุกค้าอยู่ก็มี ต้องรีบหลับตาด้วยความสยองพร้อมกับนึกในใจว่า แหม  มาช้าไปเสี้ยววินาทีเท่านั้นนะ เพื่อนเอ๋ย ไม่งั้นเพื่อนคงได้ไปว่ายในแม่น้ำที่ใสเย็นแน่ๆ

       เรื่องการปล่อยปลานี่นับว่าเป็นประเด็นอภิปรายของผู้ที่มีส่วนได้ ส่วนเสีย อยู่เหมือนกันซึ่งแม่ต้อยก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ก็เลยเอามาเล่าให้ฟังดีกว่า ว่าแม่ต้อยควร”เห็นงามตามใครดี”

แม่ค้าขายปลา เสนอความเห็นว่า “  หนูคิดถึงพี่ทุกวันเลย อยากขายปลาให้พี่เอาไปปล่อย มากกว่าต้องทุบหัวปลาเพื่อขาย ไม่อยากทำบาปหรอก  หนูอยากร่วมอนุโมทนาบุญด้วยจริงๆ” ไม่พุดอย่างเดียว ยกมือไหว้ด้วย

ท่านเจ้าอาวาสวัด “ โยมมาปล่อยปลาบ่อยๆนะ ที่ศาลานี่ก็ผุพังมากแล้ว หากได้ญาติโยมมาช่วยกันบูรณะ ก็จะได้แข็งแรงขึ้น”

เด็กวัด “ ป้าครับ ป้าครับ... ปลาที่ซื้อมาปล่อยในแม่น้ำอย่างนี้ไม่รอดหรอกครับ ต้องเอามาปล่อยในท้องร่องก่อน พอมันชินแล้วมันจะว่ายไปเอง เดี๋ยวผมเอาไปปล่อยให้นะครับ”

คนที่มีบ้านข้างวัด และติดริมน้ำตะโกนคุยกับแม่ต้อยว่า “ พี่มาปล่อยปลาอีกแล้วหรือคะ  ปลาที่พี่ปล่อยมาว่ายอยู่ใต้ถุนบ้านหนูเต็มไปหมด ไม่ตายหรอกคะ “

หากใครสักคนเป็นแม่ต้อยจะตัดสินใจอย่างไรดีคะ?

      

       เสร็จจากการปล่อยปลาแล้ว แม่ต้อยก็มาจัดแจง แยกอาหาร ขนม ผลไม้จัดเป็นชุดๆ เพื่อนำไปแจกจ่ายเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ให้ได้รับกุศลในวันปีใหม่พร้อมหน้ากัน  มีลุงสุข ลุงดำเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยว ลุงพิศ ลุงแพร  ลุงชาย และมีแถมให้ยามของหมู่บ้านใกล้ๆด้วย

       ตอนนี้มีแม่บ้านมารายงานว่า บรรดาลุงต่างๆที่เอ่ยชื่อมานั้นเอาของมาฝากแม่ต้อยดังนี้  ลุงดำ ก๋วยเตี๋ยวสองถุง  ลุงพิศ ปลาทอดสองตัว กล้วยน้ำว้า ๑ หวี ลุงแพรบอกว่าจะมาซ่อมท่อให้พรุ่งนี้ ส่วนลุงสุขบอกว่าขอให้แม่ต้อยเจริญๆ

       ตอนนี้แม่ต้อยก็เลยจะขอถือโอกาสไปทานของฝากในวันปีใหม่จากเพื่อนบ้านที่น่ารักของแม่ต้อยก่อนนะคะ

อ้อ... ลืมบอกไปคะ ตอนนี้ศาลาวัดที่ผุพังนั้น แม่ต้อยและครอบครัวได้ชักชวนเพื่อนๆมาช่วยกันบูรณะ จนสวยงามแล้วคะ ไปปล่อยปลาได้ทุกเมื่อคะ

“ซินเจียยู่อี่  ซินนี้ฮวดไช้ “คะ