เหตุเกิดในห้อง ป.2ข  ชั่วโมงเรียนคณิตศาสตร์....

(แต่ครูขา....ชั่วโมงนี้ภาษาไทยไม่ใช่หรือคะ...(อ้าวจำผิดซะแล้วเรา)...ก็จะสอนคณิตศาสตร์น่ะมีไรมะ ^_____^)

            หลังจากผ่านกิจกรรมนำเข้าสู่บทเรียน...(นำตอนไหน...เห็นโผล่มาก็สอนเลย)

ครูตุ๊กแก : นักเรียนรู้ไหมคะว่า การบวก การลบ การคูณ การหาร ระคนเป็นอย่างไร

นักเรียน1 : การทำทีละคนค่ะ

ครูตุ๊กแก : ไม่ใช่ค่ะ

นักเรียน2  : การบวกทำทีละคนครับ

ครูตุ๊กแก : ก็ไม่ใช่ค่ะ

นักเรียน3  : การลบทีละคนค่ะ

ครูตุ๊กแก : ก็ไม่ใช่ค่ะ  แต่พอและ เดี๋ยวจะมาทั้งคูณทีละคน และหารทีละคน คำว่าระคนก็คือ...................................(ละไว้ในฐานที่เข้าใจค่ะ อิ..อิ..)

ครูตุ๊กแก : เรามาทบทวนโจทย์ปัญหากันก่อนนะคะ เดี๋ยวครูจะตั้งโจทย์ปัญหาแล้วนักเรียนช่วยกันบอกนะคะว่าแก้ปัญหาด้วยวิธีใด เขียนเป็นประโยคสัญลักษณ์ได้อย่างไร

นักเรียน : ชิวๆ ครับ / ค่ะ

            หลังจากผ่านกิจกรรมทบทวนโจทย์ปัญหาพอนักเรียนรื้อฟื้นความจำได้แล้วก็ลงมือฝึกปฏิบัติด้วยตนเอง 5 ข้อ ไม่ถึง 15 นาที นักเรียนก็นำมาส่งครบทุกคน (เจ้า 3 หนุ่ม 3 มุม  อ่านหนังสือไม่คล่องถึงไม่ค่อยได้ก็ยกสมุดมาให้ครูตุ๊กแกสอน และก็ทำได้ เก่งขึ้นแล้วนะเนี่ย)

ครูตุ๊กแก : นักเรียนคะ เมื่อตะกี้นี้ครูให้โจทย์ปัญหาแล้วให้นักเรียนเขียนเป็นประโยคสัญลักษณ์ ตอนนี้สลับกันบ้าง ครูจะให้โจทย์ การบวก ลบ คุณ และหาร ให้นักเรียนช่วยกันแต่งเป็นโจทย์ปัญหา ได้ไหมคะ

นักเรียน : ชิวๆ ครับ / ค่ะ

        ส่วนใหญ่โจทย์ปัญหาการบวกและการลบจะไม่มีปัญหานักเรียนสามารถแต่งได้  แต่มาถึงโจทย์การคูณและการหารสิคะ แต่งเหมือนการบวกและการลบเลย (ไหง...เมื่อกี้บอกชิวๆ  ไม่แน่จริงนี่นา อิ.อิ..)

            ครูขา... 5 X 3 =  หนูแต่งว่า มีส้ม 5 ถุง ซื้อมาอีก 3 รวมมีส้มทั้งหมดกี่ถุง ถูกไหมคะ

            เอาไงดีล่ะ....เอางี้  นักเรียนสังเกตนะคะว่า โจทย์ปัญหาการคูณและหารมักจะมีคำว่า ละ อยู่ด้วย เช่น ถุงละ  เข่งละ  แถวละ เป็นต้น  อย่างเช่น ข้อนี้  หนูต้องแต่งว่า มีส้ม 3 ถุง  ถุงละ 5 ผล รวมมีส้มทั้งหมดกี่ถุง  เพราะการคูณคือการบวกครั้งละเท่าๆกัน หลายๆครั้ง ลองหลับตานึกสิคะ ส้มวางเรียงกัน 3 ถุง แต่ละถุง มีส้มอยู่ 5 ผล เราอยากรู้ว่ามีส้มเท่าไรเราก็ต้องนำมาบวกใช่ไหมคะ  การหารก็คล้ายๆกัน แต่จะเป็นการลดลงหลายๆ ครั้งค่ะ  เวลาแต่งลองนึกภาพไปด้วยสิคะ…เข้าใจแล้วค่ะ  ..  เฮ่อ...โล่งไปที อิ..อิ...

            ครูขา.... 30 ÷ 6 = หนูแต่งว่า มีขนม 30 ชิ้น  แบ่งใส่ถุง ถุงละ 6 ชิ้น จะเหลือขนมกี่ชิ้น ได้ไหมคะ  เฮ่อ...หลงดีใจว่ามาถูกทาง ตายตอนจบซะงั้น  นักเรียนขา  ถ้าเราถามว่า เหลือขนมกี่ชิ้นก็เป็นการลบสิคะ เวลานักเรียนจะเขียนสิ่งที่โจทย์ถาม นักเรียนลองสังเกตสิคะว่าเราทำอะไร  ถ้าเราจัดเป็นแถว  เราก็ต้องถามว่าได้กี่แถว  ถ้าเราจัดเป็นช่อ  ก็ต้องถามว่าได้กี่ช่อ  ข้อนี้นักเรียนบอกว่า แบ่งใส่ถุง  ก็ต้องถามว่า ได้กี่ถุงสิคะ  .......อ้อเข้าใจแล้วค่ะ ง่ายๆ 

            หลังจากที่ฝึกให้นักเรียนช่วยกันแต่งโจทย์ปัญหาจนดูว่านักเรียนเข้าใจแล้วเขียนตัวอย่างที่นักเรียนช่วยกันแต่งไว้บนกระดานอย่างละ 1 ข้อ รวม 4 ข้อ แล้วก็ให้นักเรียนทำใบงาน  ให้นักเรียนฝึกแต่งเองจากโจทย์ที่กำหนด 5 ข้อ

            หลังจากผ่านไปประมาณ 10 นาที ก็มีนักเรียนทยอยกันมาส่ง ส่วนมากจะเป็นนักเรียนที่เรียนดีจะมาส่งก่อน  แต่คนที่ทำให้ครูตุ๊กแกแปลกใจมากก็คือ นายไก่อู(หนึ่งในสมาชิกแก๊งค์สามหนุ่มสามมุม)มาส่งเป็นคนต้นๆ ลองถามว่าไก่อูลอกใครมาหรือให้ใครสอน คำตอบที่ได้คือ  ทำเองครับ ..  เชื่อค่ะ  ครุตุ๊กแกเชื่อว่าไก่อูทำเอง  เพราะถ้าลอกไก่อูจะบอกว่าลอก  ถ้าให้เพื่อนช่วยสอนไก่อูก็จะบอกตามตรงไม่เคยโกหก  นี่เป็นอีกหนึ่งข้อดีของไก่อู 

            แต่ครูตุ๊กแกก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าไก่อูทำได้ยังไงตรวจไป 4 ข้อ ทำถูกทั้ง 4 ข้อ ขนาด คูณและหารยังถูกเลย แต่พอมาถึงข้อที่ 5 ครูตุ๊กแกถึงบางอ้อเลยค่ะ  ก็ข้อ 1 – 4 ที่ไก่อูทำมาเหมือนกับโจทย์ที่ครูตุ๊กแกเขียนเป็นตัวอย่างไว้บนกระดานเป๊ะ ต่างกันที่ตัวเลข เพราะไก่อูเปลี่ยนตัวเลขตามที่โจทย์กำหนด ก็ยังดีค่ะอย่างน้อยก็ยังรู้จักแก้ปัญหา แต่มาดูข้อ 5 สิคะ

            โจทย์ 23 + 11  =........ ไก่อูแต่งมา

       ฉันมีไข่ไก่ 23 บาท  หายไป 11 บาท  ฉันเหลือดินสอกี่แท่ง

นายไก่อูนำตัวอย่างจากบนกระดานเกือบทั้งหมดมารวมกัน  เล่นเอาครูตุ๊กแกไปต่อไม่ถูกเลย เฮ่อ...ซะงั้น ..อิ..

            ครูตุ๊กแก : ไก่อูแล้วทำไมไม่ดูตัวอย่างจากบนกระดานเหมือนข้ออื่นๆล่ะ

                   ไกอู :  ก็บนกระดานมีแค่ 4 ข้อ แต่นี่มีตั้ง 5 ข้อ  ก็เลยทำมั่วๆ

             (ว่าแล้วไก่อูก็เดินจากไป  พร้อมขว้างค้อนใส่ครูตุ๊กแกวงใหญ่ๆ)

พระเจ้า......ตกลงว่านี่ครูผิดใช่ไหมที่ให้ตัวอย่างไม่ครบกับในแบบฝึกหัด  เฮ่อ...ตกลงฉลาดหรืออะไรหวานี่  เฮ่อ....อีกที

 

            บันทึกนี้อาจไร้สาระไปบ้าง.....แต่อยากบอกว่าเด็ก คือผ้าขาวที่บริสุทธิ์ และ ร้ายเดียงสา  อุ๊ย.... ไร้เดียงสาจริงๆค่ะ  วันๆมีเรื่องให้หัวเราะกันได้ตลอดทั้งวัน  อยู่กับเจ้าพวกลูกลิงแล้วมีความสุขค่ะ ถึงแม้จะดุกันบ้าง เถียงกันบ้าง  งอนกันบ้าง  แต่เราก็รักกันนะคะ^___^

 

....นี่ล่ะค่ะ...ความสุขของคนเป็นครู....