ตาของผมท่านเป็น " พ่อแค่วน "
หากจะย้อนความทรงจํา ซึ่งผมเก็บไว้ในลิ้นชักนานเลยทีเดียว ครั้งผมยังเป็นเด็ก อายุเพียง 7 หรือ 8 ขวบ คงประมาณนั้น ผมเริ่มจําความได้ รับรู้เรื่องราวต่างๆได้ ผู้คนแถวบ้านจะเรียกผมว่าผมเป็นหลาน " พ่อแค่วน " ซึ่งตัวผมเองนั้นมาเข้าใจและรู้จักคํานี้ในภายหลังว่า เป็นคําเรียก ผู้ที่ดํารงตําแหน่ง กํานัน ซึ่งเป็นตําแหน่งทางการปกครองส่วนท้องถิ่น โดยเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่นที่ดูจะใหญ่ที่สุดในตําบล
ตาของผมท่านได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านทั้งตําบล ให้เป็นกํานัน ซึ่งน่าจะถือว่าเป็นตําแหน่งที่ทรงเกียรติเสียเหลือเกิน หากย้อนเวลาไปในปี พ.ศ.2526 แหม เป็นหลานกํานันเนี่ย โก้อย่าบอกใครเลยนะครับ ไปทางไหนมีแต่คนทักทาย นอบน้อม ความจริงเขาทักทายและก็นอมน้อมตาของผมต่างหากละ ( เราก็แอบเบ่ง...อิอิ...ตาของเรานี่หน่า)
