การศึกษาดูงานที่โรงเรียนดรุณสิกขาลัย

          หลังจากที่ผมกลับมาจากการประเมินโรงเรียนพระราชทานมาในวันที่ 21 มกราคม 2552  เช้าวันที่ 22 มกราคม 2552 ตีสี่ ผมก็ออกเดินทางไปศึกษาดูงานต่อ ที่ โรงเรียนดรุณสิกขาลัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี  โดยมีคณะเดินทางไปทั้งหมด 20 คน ประกอบไปด้วยผู้บริหารโรงเรียน ศึกษานิเทศก์ และ ครูวิชาการ

          ไปถึงที่โรงเรียนดรุณสิกขาลัย ประมาณ เก้าโมงเช้า  พบว่ามีคณะศึกษาดูงานมาจากหลายหน่วยงาน คือ โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย   ศูนย์การแพทย์หัวหิน   บริษัทบุญรอดบริวเวอรี่    สพท.ลำปาง  สพท.ตราด   สสอน.  และ  ผู้ปกครอง

          วิทยากร คือ คุณพารณ อิศรเสนา ณ อยุธยา  และ คณะครู  จากการฟังบรรยาย  การสอบถาม การแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับคุณพารณและคณะครู  และ การสังเกตการณ์เรียนการสอนจริงในห้องเรียน   ได้พบกับความรู้และประสบการณ์ที่มีคุณค่าในการนำมาใช้พัฒนาการเรียนการสอนได้หลายอย่างครับ จึงขอนำมาเสนอเป็นตอนๆ 

          ตอนที่ 1 ขอเสนอแนวคิดเดิมๆของการศึกษาดูงาน  คือ ดูงานมาแล้วไม่ได้ได้งาน

          ผมคาดการณ์ล่วงหน้าเอาไว้ว่า น่าจะต้องมีผู้ศึกษาดูงานบางคน  ไปดูงานเพียงแค่เปลือก คือ ดูที่สิ่งก่อสร้าง  วัสดุอุปกรณ์  บุคลากร และ องค์ประกอบภายนอก  ซึ่งความคาดการณ์ของผมก็เป็นจริงครับ   เพราะ

          1.  มีผู้บริหารบางคน ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับคุณพารณว่า  โรงเรียนของเขานั้นทำไม่ได้หรอก เพราะงบประมาณมีจำกัด คุณพารณ ก็คงจะเสียความรู้สึกกับความคิดพวกนี้เต็มที  ท่านบอกว่า มันอยู่ที่ “การบริหารจัดการ” ไม่เกี่ยวกับงบประมาณ 

          2. คำถามในการศึกษาดูงาน   ยังคงเป็นคำถามประเภทนี้

          -  ครูที่นี่ เงินเดือนเท่าไร

          - ผ่านการประเมินจาก สมศ. หรือยัง

         - โรงเรียนของเขาจะทำบ้าง ต้องทำอย่างไร

          - การศึกษาที่ผ่านมาล้มเหลว จะพัฒนาการศึกษาอย่างไร

          3. หลังจากศึกษาดูงานเสร็จ คณะศึกษาดูงานที่ผมเดินทางไปด้วยบางคน    สรุปว่า  “ทำไม่ได้อย่างเขา” เพราะ ของเราขาดสื่อ ขาดเงิน  ขาดวัสดุอุปกรณ์   ของเขาเด็กน้อยครูมาก  ของเราเด็กมากครูน้อย  ขาดครูผู้เชี่ยวชาญ ขาดครูวิชาเอก ขาดผู้ชำนาญการ

          คือ “ขาด”  ไปหมดครับ  ก็เลยไม่ต้องทำอย่างเขาหรือทำอย่างเขาไม่ได้

      โดยไม่สนใจที่จะศึกษาจาก “วิธีคิด” และ “วิธีการ” ของเขา