เมื่อวันสิ้นปี....ครูอ้อยกับครอบครัวได้สูญเสียพี่เขยของพ่อบ้านไป และ ได้ไปร่วมงานฌาปนกิจศพ นั้น

*****

ในงานพิธีนั้น.....ระหว่าง ที่เดินไปเดินมา ครูอ้อยมีความรู้สึกว่า  มีใครจ้องมองอยู่  

และ ก็จริงๆ ด้วย มี เด็กสาวคนหนึ่ง จ้องมองครูอ้อย หน้าตาคุ้นๆ

พอครูอ้อยมอง  เธอก็ยิ้มมาให้ทันที ครูอ้อยนึกไม่ออกหรอกว่า รู้จักหรือเปล่า  รู้จักที่ไหน

*****

Ostd

*****

เมื่อเสร็จภารกิจแล้ว  เธอได้เดินมาหา  และรายงานตัวว่า หนูเคยเป็นนักเรียนที่คุณครูเคยสอนที่......

ครูอ้อยร้อง..อ๋อ ...แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่า.....รุ่นราวคราวเดียวกับใคร 

จนกระทั่ง เธอบอกมาเอง....เธอเป็น  เด็กนักเรียน  ที่เคยอุ้มลูกสาวคนเล็ก ของครูอ้อย 

ตอนนั้น เธอเรียนอยู่ชั้น ป.2 และลูกสาวคนเล็กของครูอ้อย ประมาณ เกือบ 2 ขวบ แต่ยังไม่เดิน...

เธอเล่าว่า...ครูอ้อยบอกว่า.....ไม่ต้องอุ้มน้อง  ปล่อยให้น้อง  เล่น กับพื้นดินไปเถอะ  เดี๋ยวค่อยจับอาบน้ำ กินนมนอนเลย.....

ครูอ้อยนึกออกแล้ว  พอนึกออก  ก็สวมกอดกันเลย.....

ในยามนั้น  ครูอ้อย ลำบากมาก  คอยหานักเรียนที่จบชั้น ป.6  จะได้ออกมาเลี้ยงลูกที่บ้าน 

แต่ก็หาไม่ได้  เพราะเด็กสมัยนั้น  ชอบไปทำงานโรงงานมากกว่า...ทำงานเป็นแม่บ้าน เลี้ยงน้อง

*****

โลกมันกลม  จึงทำให้เรามาพบกัน  ปัจจุบัน เธอเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลที่จังหวัดนครราชสีมาค่ะ...

ให้หมายเลขโทรศัพท์ และเว็บไซต์ และอีเมล์กันและกัน จะได้พูดคุยกันค่ะ