อาการหอบ

             วันนี้ที่เขียนบล็อค แม่อิ่มจังขึ้นเวรดึกที่ ห้องอุบัติเหตุ-ฉุกเฉิน ตอนแรกทำหน้าจะดี ( หมายถึง ไม่น่าจะมีคนไข้ ) เพราะพี่เวรบ่ายบอกว่า "คนไข้ พี่หมดตั้งแต่หนึ่งทุ่ม"  โฮ้โห้ อะไรจะดีขนาดนั้น หวังว่าเวรหนูคงจะเหมือนพี่นะ            

             01.00น.ขณะที่แม่อิ่มจังเข้าไปช่วยตึกในวัดไข้ ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น  " พี่อ้อคร๊าบ มีเด็กหอบมา" แล้วแม่อิ่มจัง ก็วิ่งออกมาด้วยความรีบเร่ง โดยใช้เวลาเร็วกว่าสถิติโลก 100 เมตรหญิง ( โม้จังพี่ ) ที่หน้าห้องฉุกเฉิน มีคุณแม่กำลังอุ้มลูกสาวอายุ 2 ขวบ รอที่หน้าห้อง เด็กกำลังนอนหลับเชียว แต่หายใจเร็วมากเกินกว่าเด็กอายุ 2 ขวบจะหายใจทัน " ไอแล้วอ๊วกเป็นเสลด แล้วก็หอบเลยค่ะ" แม่อิ่มจังตรวจร่างกายให้เบื้องต้น พบว่ามีเสียงหลอดลมตีบ จึงพ่นยาให้ ปรากฏว่า ขณะพ่นยาเด็กยังไม่ยอมตื่น แต่กระดิกนิ้วไปมาได้ ดูเหมือนจะรำคาญเมื่อมีสิ่งรบกวนแต่ไม่ยอมตื่น เป็นไรรึเปล่าหว่าเนี่ย แอบคิดในใจเหมือนกัน จนพ่นยาหมดไป 1 ครั้ง ก็ยังไม่ยอมตื่น จึงให้แม่วางเด็กบนเตียงแล้วเอาผ้าห่มมาห่มให้อีก 1 ผืน  และแล้วเมื่อฟังเสียงปอดซ้ำก็ยังพบว่าไม่โล่งซะที จึงตัดสินใจพ่นให้รอบที่ 2 ในท่าเด็กนอนตะแคงบนเตียง และแอบมองลักษณะการหายใจของเด็กอีกครั้ง  ก็หายใจหอบลดลงนะ ดูขยุกขยิก เหมือนจะตื่นอ่ะ แต่ทำไม นอนหลับลึกจัง ปากก็ไม่เขียวนี่หน่า และแล้วซักพัก คุณแม่ก็อุ้มเด็กลงมาในท่ากึ่งนั่งบนตัก เพราะยาพ่นไม่ค่อยมีควันในท่านอน  แม่อิ่มจังก็แอบเข้าไปดูอีก เมื่อไหร่จะตื่น มันเกือบชั่วโมงแล้วนะ ที่อยู่ใน ER เนี่ย  ซักพัก แม่อิ่มจังหันหลังกลับเพื่อจะออกจากห้องไปห้องบัตร  ก็ได้ยินเสียงร้องขึ้น  !!!!!!!!!

               ฮือ ฮือ !!

               " หนูอย่าร้องลูก เดี๋ยวคุณหมอไม่ให้กลับไปนอนบ้านกับแม่นะ "

               เฮ้อ  โล่งอกไปที ตื่นแล้วเรอะอีหนู