เหตุเกิดที่บ้านพักครู

             20 ว่าปีกับครอบครัวของเรา

                 ดิฉันเติบโตที่จังหวัดอุบลราชธานี อำเภอพิบูลมังสาหาร ตำบลหนองบัวฮี บ้านโนนยานาง จริง ๆ แล้วพ่อกับแม่ของดิฉันเป็นคนทางภาคเหนือ (จังหวัดแพร่)

                 เหตุที่ครอบครัวเราไปอยู่ที่อุบลฯ ก็คือ คุณพ่อได้ไปรับราชการที่นั้น พอดี คุณแม่ก็เลยตามไปอยู่ด้วยกัน มีบุตรด้วยกัน 2 คน คนแรกคือพี่ชายและตัวดิฉันเองค่ะ เราอยู่ที่นั้นก็มีความสุขดีแบบบ้าน ๆ ก่อนที่ดิฉันยังไม่เกิดพ่อกับแม่เล่าให้ฟังว่า ที่พ่อมาอยู่ตอนแรกไฟฟ้าก็ไม่มี ถนนหนทางลำบากมาก การเดินทางก็ไม่สะดวกเท่าที่ควร ไม่นานหลายปีก็เริ่มมีไฟฟ้าให้ใช้กันล่ะ คนในหมู่บ้านต่างรู้จักครอบครัวเราเป็นอย่างดี พ่อได้ฉายาว่าพ่อเลี้ยงส่วนแม่ก็มีเหมือนกันคือแม่ครู

                 เมื่อดิฉันเกิดและยังจำความได้ ชีวิตของดิฉันไม่ได้สวยหรูเท่ากับคนในเมืองเท่าไหร่ เราเกิดมาตามสภาพแถวชนบท หรือที่เรียกกันว่า บ้านนอกที่กันดาน ความเจริญที่ยังไม่เข้าถึง เราใช้ชีวิตแบบชนบท ดิฉันเป็นคนมีเพื่อนแถวบ้านมากทุกวันเราจะไปเล่นกันที่ทุ่งนาหลังบ้าน ออเกือบลืมค่ะ เราอาศัยอยู่ที่บ้านพักครู ในสถานีอนามัยโนนยานางค่ะ แล้วหลังบ้านดิฉันก็เป็นทุ่งนาค่ะ ถัดจากสถานนีอนามัยก็เป็นวัด ข้างหลังวัดก็เป็นป่าเล็ก ๆ ค่ะ ดิฉันจะเดินไปไหนมาไหนก็ไม่กลัวเพราะเราอยู่มาจนชินแล้ว

                 เช้า ๆ ดิฉันจะพาสุนัข 2 ตัวพากันไปวิ่งเล่นที่ทุ่งนาหลังบ้านค่ะ อากาศดีมากในยามเช้า แต่พอเที่ยงหน่อยก็อากาศร้อนมากเลย ก็คือแถวนี้เป็นที่แห้งแล้งมากค่ะ แล้วก็ได้เวลาที่เพื่อน ๆ ในหมู่บ้านก็พาดิฉันไปหาปลาตามทุ่งนา หาของป่า ตามที่ชาวบ้านเค้าทำกัน ดิฉันถูกฝึกมาให้เป็นเด็กที่อดอน ประหยัด อดออม ดิฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากความเป็นอยู่ของชาวบ้านซึ่งต่างกันมากกับที่อยู่ปัจจุบัน ถนนหนทางเป็นดินแดง ทางลูกลัง หน้าฝนก็ลำบากกันหน่อยค่ะ แล้วตัวหมู่บ้านก็อยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอประมาณ 45 กิโลเมตร การเดินทางก็ยังคงเป็นลูกลังอยู่ แต่ตอนนี้คิดว่าคงเป็นลาดยางกันหมดแล้วมังค่ะ นานแล้วที่ยังไม่ได้กลับไปที่นั้น อยากกลับไปเที่ยวจัง