ถึงวันเด็กคราใด ความเป็นเด็กมันกระโจนออกมาจากจิตใต้สำนึก ทุกทีเลย

วันเด็กปีนี้สำหรับผมแล้วตื่นเต้นใช่เล่น แม้นว่าจะเลยวัยเด็กมานานจนนึกไม่ออก แต่เนื่องจากรับงานไว้หลายที่ในวันเดียวกัน จึงต้องส่งเยาวชนกลุ่มรักษ์เชียงแสนไปเป็นผู้ดำเนินกิจกรรมแทน ซึ่งเด็กๆ ก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง ส่วนตัวของผมเองนั้นก็ไปเป็นพิธีกรงานวันเด็กที่หน้าที่ว่าการอำเภอเชียงแสน อยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง เช้านั้นอากาศเย็นมากจนมือไม้แข็งกระด้างไปหมด เสร็จภาระกิจก็หลบไปเที่ยวตามประสาคนลืมแก่ ตามผมมาเลยครับ

ช่วงเช้า ในคราบพิธีกรบนเวที วันเด็กแห่งชาติปี ๕๒

เห็นเด็กๆ มาร่วมงานเยอะ เด็กมีความสุขเราก็มีความสุขไปด้วย

เสร็จจากหน้าอำเภอก็แวะไปให้กำลังใจเยาวชนฯ ที่ไปช่วยจัดงานวันเด็กในหน่วยปฏิบัติการตามลำแม่น้ำโขง จากนั้นก็กลับบ้านเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแล้วชวนคุณนายไปทำบุญที่วัดพระธาตุผาเงา

ช่วงบ่าย พาคุณนายไปทำบุญซื้อที่ดินถวายวัด ๑๐๐ ตารางวา

จากนั้นย้อนกลับมานั่งชมวิวแม่น้ำโขงที่หน้าที่ว่าการอำเภอเชียงแสน

ศาลาริมโขงมองเห็นแม่น้ำโขงและประเทศลาว

ช่วงเย็น แวะมาทักทายกลุ่มผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายด้วยการรำกระบอง ต่างก็ยิ้มทักทายด้วยความคุ้นเคย

ผมโดนคนแก่แซวว่า "เดินดีๆ นะอย่าเผลอ เดี๋ยวยายอุ้มซะหรอก" ผมตอบไปว่าแซวกันซึ่งๆ หน้าอย่างนี้ผมเขินจนเดินไม่ออกแล้วครับ ยายแกหยอกผมต่อว่า "เดินไม่ออกงั้นให้ยายอุ้มเลยเอามั๊ย" แล้วก็หัวเราะกันลั่นลานออกกำลังกายกันเลย

   วันเด็กปีนี้ผมมีความสุขมากครับ ที่ได้เป็นเด็กให้ผู้สูงอายุหยอกเย้าเล่นอย่างมีความสุข