เมื่อวันจันทร์ที่ 12 มค.ได้มีโอกาสไปพูดคุยแลกเปลี่ยนแนวทางในการใช้เครื่องมือเพื่อประเมินการพัฒนาโรงพยาบาลด้วยตนเอง กับทีมโรงพยาบาลในจังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งได้มีการพูดคุยชี้แจงและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันหลายเรื่อง
มีประโยคหนึ่งที่ผู้เข้าร่วมประชุมได้ถามกับที่ประชุมว่า ทำงานพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด ทั้งเสียเงิน บางครั้งผู้บริหารก็ไม่สนับสนุน ทำไปแล้วโรงพยาบาลก็ยังโดนคนไข้ฟ้องอยู่ดี แล้วอย่างนี้จะพัฒนาคุณภาพไปทำไม สู้ทำงานปกติไปวันๆก็น่าจะพอแล้ว ซึ่งคำตอบที่ให้กับที่ประชุมก็คือ อยากให้เราทำงานพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล ในฐานะที่เราเป็นบุคลากรสาธารณสุขที่มีความรู้ในด้านนี้ และพึงทำเรื่องดีๆอย่างนี้ให้เกิดขึ้น เพื่อทดแทนคุณแผ่นดินที่เราได้มีโอกาสเติบโตและมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขมาจนทุกวันนี้ การมีโรงพยาบาลที่ดีมีคุณภาพ เพื่อดูแลพี่น้องคนไทย ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะอาศัยอยู่ในแห่งหนใดในพื้นแผ่นดินไทย ย่อมเป็นเป้าหมายทีมีคุณค่า และเป็นพลังผลักดันให้เรามีกำลังใจทำเรื่องดีๆได้อย่างยาวนาน
ผมคิดว่าความคิดท้อแท้ หมดแรงใจ น่าจะเกิดขึ้นกับหมู่คนทำงานเสมอ ถ้าเรามีวิธีคิดดังตัวอย่างที่ยกมาเบื้องต้น คือ คิดทำอะไรที่ให้ประโยชน์ยิ่งใหญ่ไปกว่าผลประโยชน์เฉพาะตนเองหรือหน่วยงานตนเอง มองให้กว้างไปยังสังคมโดยรวม เราน่าจะมีความสุขและมีกำลังใจในการทำงานมากขึ้น
