ที่เฉลียงหน้าบ้าน...
"ข้าวเหนียวสังขยาน่ะของหมูๆ" ป้าพูด ขณะเทข้าวเหนียวลงถาด
"..ทำบ่อยใช่มั๊ยครับ" ผม ถาม
"ก็ไม่ได้ทำมานานแล้ว แต่จำได้" ป้า ตอบ
"...."
"ก่อนอื่นก็นึ่งข้าวเหนียวก่อน" ป้า อธิบาย
"ครับ" ผม รับคำขณะตอกไข่
"ระหว่างรอข้าวเหนียว เราก็เริ่มทำสังขยา" แม่ เสริม
"สังขยาที่เนียนต้องผ่านการกรองมาก่อน" ป้า โม้ต่อ
"..."
"เดี๋ยวพอข้าวเหนียวได้ที่ เราก๋ค่อยเทสังขยาลงไป "
"สังขยาเสร็จ แต่ข้าวเหนียวยังไม่สุก เราจะทำอะไรต่อดี" ป้า ถาม
"นั่งพักซิฮะ" ผม รีบตอบ
"ป้าว่าเรากินกาแฟกันดีกว่า"
"อ้อ.. ดีครับ"
"กว่าจะได้กินก็ต้องรอ ... " แม่ พูด
"สิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำข้าวเหนียวสังขยาคืออะไรรู้มั๊ย" ป้า ถามขณะจิบกาแฟ
"อืม.. ผมว่าน้ำตาล"
"ไม่ใช่หรอก สำคัญที่สุดก็ต้องเป็นไก่กับเป็ด" ป้า ตอบ
"อ้าว..."
"ถ้าไม่มีพวกมัน ก็ไม่มีไข่ไว้ทำสังขยา" ป้า สรุปยิ้มๆ
"เป็นไง... อึ้งมั๊ย" แม่ ถามก่อนหัวเราะเบาๆ
มีความสุขมากมายครับ
vrt
แสดงว่า ละครเรื่องนี้มีอยู่ฉากเดียว
คือเฉลียงหน้าบ้าน
อ๋อ รู้แล้ว คุณ Vrt ได้หนังสือมาหนึ่งเล่ม
แล้วก็จับแต่ละตอนมาเขียนบันทึกนี่เอง
อิอิ ว่าแล้วเชียว ทำไมคำศัพท์มันเหมือนคนโบราณเลย อิอิ