ช่วง 4-5 วันที่เป็นวันหยุดนี้รับหน้าที่"อยู่บุญ"ทั้งหมด 3 วัน เริ่มวันแรกตั้งแต่วันสุดท้ายของปี ก็พบกับสภาวะที่ระบบคอมพิวเตอร์ในห้องแล็บรวนเร จากที่เคยรับผลการตรวจจากเครื่องวิเคราะห์อัตโนมัติได้ เราก็เพียงตรวจสอบผลว่าถูกต้อง สมเหตุสมผล หรือเทียบกับผลแล็บเดิมๆของผู้ป่วยก่อนที่จะยืนยันออกผลไปสู่ผู้รับบริการ มาวันนี้ระบบทำให้เรา งง งง ด้วยการส่งผลให้ไม่ครบทุกการทดสอบ หรือส่วนใหญ่จะไม่ยอมส่งเอาเลย ไม่ว่าเราจะไปจัดการปิด เปิดโปรแกรมใหม่ ตรวจสอบทุกจุดที่คิดว่าน่าจะเป็นปัญหาแล้วก็ยังคงมีปัญหาผลุบๆโผล่ๆ จนต้องโทรไปรายงานและสอบถามจากหน่วย IT ของคณะแพทย์ ได้ทราบว่ากำลังตรวจสอบอยู่ เรารู้สึกว่าปัญหานี้เริ่มมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว

เว้นการมาทำงาน"อยู่บุญ"ไป 2 วัน กลับมาทำงานอีกทีเสาร์-อาทิตย์นี้ ได้ทราบว่าปัญหาที่เกิดขึ้นลุกลามไปทั่ว จนถึงแล็บนอกเวลาด้วย พี่วรรณีบอกว่าคุณโกเมนแห่งหน่วย IT มาแก้ปัญหาให้ตอนดึกๆดื่นๆด้วย รู้สึกจะมีไวรัสก่อกวน และกำลังติดตามแก้ไขกันอยู่ เฮ้อ...มาวันนี้ทั้งวัน ก็อยู่ในสภาพที่ต้องใช้วิธีกดแป้นใส่ค่าผลแล็บกันเกือบทั้งหมด โทรถามหน่วย IT ก็ได้คำตอบว่าคงต้องรอวันจันทร์จึงจะรู้ชัดว่าจะแก้ไขได้เรียบร้อยเมื่อใด โอ...แค่คิดก็น่าเป็นห่วง เพราะปกติวันแรกที่เปิดทำการจากวันหยุดยาวๆนั้น งานมาเป็นพายุแน่นอน

ได้คิดว่า ระบบคอมพิวเตอร์นั้น เป็นเครื่องมือสำคัญอย่างยิ่งในการทำงานจำนวนมากๆ ลดความผิดพลาดจากการลงผลได้อย่างเด่นชัด เพราะตัวเลขทั้งหลายถูกส่งผ่านโดยตรงกันมาเลย เมื่อต้องกลับมานั่งกดแป้นใส่ตัวเลขอีกครั้ง แต่ละรายต้องกดกันหลายจิ้มทีเดียวกว่าจะเสร็จ แถมเสร็จแล้วยังต้องตรวจดูอีกทีว่าไม่ได้กดผิดหลัก ใส่จุดผิดที่หรือตัวเลขขาดเกิน รู้สึกเลยว่า ถ้าไม่มีระบบอัตโนมัตินั้น ปริมาณงานมากๆเป็นหลายๆร้อยรายนั้น เกินกำลังคนทำที่จะออกผลได้ภายในเวลาที่ประกันไว้ และคงต้องช่วยกันตรวจเช็คให้ดีๆ เพราะคนลงผลเองนั้นคงจะตาลายเกินกว่าจะตรวจสอบตัวเองได้ทั้งหมด

ในยามที่งานเดินดี เราอาจจะลืมไปเลยว่า ระบบนี้สำคัญขนาดไหน มานึกได้ก็เมื่อมีปัญหานั่นเอง ย้อนคิดเปรียบเทียบกับอะไรๆและใครๆอีกมากมายในชีวิตเรา ที่ทำให้เรามีชีวิตเป็นปกติสุขอยู่ได้ทุกๆวันนี้ เราหลงลืมให้ความสำคัญและดูแลรักษาเขาไปบ้างหรือเปล่าหนอ ....