หยดน้ำ (ในทะเลน้ำแข็ง)

อยากบันทึกเรื่องราว เรื่องเล่าวันส่งท้ายปีใหม่นี้บ้าง ชื่อบล๊อกก็บอกแล้ว “ทบทวนตัวเอง บรรเลงไม่มีโน้ต” คิดชื่อออกมาได้ไงเนี่ย

 

อาจจะไม่เหมือนใครหลายคนที่อยู่ระหว่างการเดินทางไปพักผ่อนในที่ต่าง ๆ  เพราะตัวเองต้องอยู่บ้านทำงานชิ้นโบว์แดง… พอรู้ตัวว่าจะฟุ้งซ่านไปไกลก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง

 

บันทึกเรื่องราว เรื่องเล่าที่ผ่านมาท่าจะดี  นึกมาได้แว่บหนึ่งว่าปีใหม่ที่จะถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทบทวนตัวเองแล้วว่าที่ขาดหายไปน่าจะเป็นเรื่องของ “หัวใจ”

 

เราทำงานมากไป ทั้งทำงาน ทั้งเรียนเพิ่มเติม ไม่มีเวลามากพอที่จะพูดคุยกับน้อง ๆ  ทุกครั้งที่เราเดินเข้ามาในออฟฟิส น้องบางคนมองจด ๆ จ้อง ๆ ว่าจะเข้ามาคุยตอนนี้ดีไหม  เราก็เห็นแล้วล่ะ แต่ยังยุ่งอยู่จริง ๆ มัวแต่ก้มหน้า ลืมแม้กระทั่งเงยหน้าขึ้นมาถามไถ่  (ทำได้ไงเนี่ย)

 

พอเวลาเราจะเดินออกจากที่ทำงาน น้อง ๆ ก็วิ่งมาบอกว่าขอเวลานิดเดียว เราก็ดันปากไว นิดเดียวจริงนะ  (ซะอย่างนั้น)  เฮ้อ… ลืมตัว  มัวแต่หมกมุ่นกับงานในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมานี้

 

ที่เคยคุยเล่น หัวเราะหยอกล้อกัน ก็น้อยลง ไม่มีเวลาฟังเขาบ่น ฟังเขาเล่านอกเรื่อง…นอกเหนือจากงาน เพราะเวลาที่จะให้คุยเรื่องงานก็แทบจะไม่มี

 

ทบทวนแล้ว หัวใจเราแห้งแล้งลงไปสำหรับพวกเขา ………

พูดกันน้อยลง...ไม่มีเวลามองหน้า..ไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย … เคยได้แต่บอกตัวเองว่าต้องเร่งทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ แต่ก็ไม่น่าจะใช่ประเด็น…

 

เราควรแบ่งชีวิตออกเป็นส่วน ๆ ให้ได้ พูดเรื่องนี้มันจะยาว เอาเป็นว่ารู้ตัวว่าอยู่ที่ไหน อย่าให้บทบาทหน้าที่ชีวิตแต่ละส่วนมาปะปนกัน วางตัวให้ถูกกาละเทศะ ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ก็พอ

 

ไหน ๆ ก็พูดเรื่องหัวใจที่ขาดหายไปแล้ว ก็ขอเติมเต็มอีกนิดด้วยคำคมเด็ด ๆ ของแม่ชีเทเรซา ตามประสาคนขาดสาระไม่ได้

 

ท่านกล่าวว่า

 

 “If you judge people, you have no time to love them."

                                  และ

“We ourselves feel that what we are doing is just a drop in the  ocean . But the ocean would be less because of that missing drop.”

 

คิดว่าไม่แปล น่าจะ “เพราะกว่า”   ก็คำพูดเขาดีอยู่แล้ว … แต่เอาเถอะสรุปความนิดหนึ่งแล้วกัน

 

คำพูดแรก ถ้าเรามัวแต่ตัดสินใคร เราก็ไม่มีเวลารักเขาหรอก กับคำพูดที่ว่าสิ่งที่เรากำลังทำอาจเป็นเพียงหยดน้ำในทะเล แต่ทะเลก็อาจมีปริมาณลดลงเพียงเพราะขาดหยดน้ำนั้น (พอดีนำรูปทะเลน้ำแข็งกำลังละลายมาประกอบข้างต้น น่าจะเกี่ยวกันบ้าง) 

 

รู้สึกดีจังที่ได้ถ่ายทอดอะไรออกมา ทำให้รู้ตัวว่าเราต้องเติมอะไรเข้าไปบ้าง