พวกเราจึงอยากจะบอกมาถึงคุณครูปีเตอร์และคุณบูมว่า.."จากใจถึงใจ"

           พวกเราชาววิทยสัมพันธ์ มีความตื่นเต้นที่จะได้ต้อนรับคุณครูปีเตอร์ สุดธนกิจและคุณณัฐวุฒิ สุดธนกิจ เป็นอย่างมาก  เตรียมการด้วยความเป็นห่วง กังวลว่าจะต้อนรับกันอย่างไร เพื่อให้เป็นที่ประทับใจและอบอุ่น ทุกคนจะช่วยกันเสนอ ออกความคิดต่าง ๆ นานา อาหารการกินที่หลับที่นอน การดูแลเด็ก เตรียมเด็ก เตรียมสถานที่ เพราะเรากังวลช่องว่างระหว่างคนกรุงเทพกับคนบ้านนอก

          ผู้อำนวยการโรงเรียนติดราชการอยู่ที่กรุงเทพมหานคร  พวกเราจึงได้โอกาส  ลงมาเล่นกันเองตามแต่จะคิดอะไรได้  ด้วยความรัก ความสามัคคี กลมเกลียวกัน  เพราะบุคลากรของเราที่อยู่รวมกันมีเพียง ๑๓ คน  ส่วนหนึ่งต้องสอนนักเรียนชั้นอนุบาลและชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑-๓ โดยการนำเด็ก ๆ มาเรียนตามใต้ร่มไม้ใกล้ ๆ กิจกรรม

          พวกเราไม่มีการแบ่งหน้าที่กัน  ใครรู้ตัวว่าถนัดหรือสามารถในเรื่องใดก็จะไปทำ และจะมีเพื่อน  ๆ ไปช่วย การออกคำสั่งเป็นทางการดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นสำหรับพวกเรา นอกจากเป็นข้อปฏิบัติตามกฏ ระเบียบเท่านั้น  ในวันสุดท้ายของกิจกรรมผู้อำนวยการกลับมาร่วมกิจกรรมด้วย พวกเราดีใจมาก

             พวกเรามีความตั้งใจว่าจะต้อนรับท่านด้วยให้มีอาหารพื้นถิ่นทุกมื้อ  ฉะนั้นอาหารมื้อแรกเป็นอาหารมื้อเย็นที่พวกเราตั้งใจจัดทำ คือปลาน้ำจืดทอด ปลานึ่งมะนาว  น้ำพริกน้ำปลา ไข่ต้ม ผักสด ผักต้ม และแกงจืด  และวันต่อ ๆ มาจะมีอาหารพื้นถิ่นทุกมื้อเช่นกัน

          คุณครูปีเตอร์และคุณบูม  บอกว่าประทับใจกับรสชาติของอาหาร  แม้ว่าจะแปลก ๆ และไม่เคยรับประทานมาก่อนก็ตาม  เพราะปราศจากไขมันหรือกะทิ  ผักที่รับประทานส่วนมากนำมาจากผักพื้นบ้าน ที่ปลูกขึ้นรับประทานกันเอง ปราศจากสารเคมีทุกประเภท  ทุกคนมีความสุขที่ได้อิ่มอร่อยกับอาหารแต่ละมื้อ

เมื่อถึงคิวครูคิม  มีตัวช่วยค่ะ

เมื่อช่วยกันร้อง  ก็ต้องร้องหลายเพลงอีกนั่นแหละ

เพลงที่ร้องคนฟังในกลุ่มต้องจำเป็นเกิดทันกันทุกเพลงด้วย

            หลังกิจกรรมของแต่ละวัน  พวกเรามีกิจกรรมที่สร้างสีสันให้กับตัวเอง  และเพื่อลดความหนาวเย็น  แต่ละคนนอนไม่ต่ำกว่าตีสาม ตีสี่ คุณครูปีเตอร์บอกเกี่ยวกับความรู้สึกว่า..ประทับใจกับความกลมเกลียวของพวกเราเป็นอย่างมาก  พวกเราปลื้มและมีความสุข ประทับใจซึ่งกันและกัน  ซึ้งที่ไม่มีช่องว่างระหว่างคนกรุง นักวิชาการระดับสูงและคนบ้านนอก

          พวกเราจะวนเวียนกันไปทำหน้าที่ควบคุมดูแลเด็ก และต้อนรับแขกที่เป็นคณะครูและนักเรียนที่มาจากโรงเรียนอื่น ๆ ผู้อำนวยการโรงเรียน (ภาพสุดหล่อ) เสื้อแขนยาวสีเหลือง ผูกเนคไท

          นักเรียนที่เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ไปแล้ว  และที่มีบ้านอยู่ใกล้ ๆ โรงเรียน มาช่วยงานของโรงเรียน  โดยไม่ต้องขอร้อง  นักเรียนกลุ่มนี้ชอบกอดมาก ๆ ถ้ามากันครบรับรองกอดแล้วมองไม่เห็นตัวครู   พวกเราจึงอยากจะบอกมาถึงคุณครูปีเตอร์และคุณบูมว่า.."จากใจถึงใจ"

 

โปรดติดตาม..บันทึกที่มาของ...ใจถึงใจ