จงกตัญญูรู้คุณต่อบุพการี และบูรพาจารย์โดยไม่มีข้อแม้

    

 

 

  

 

 

          วันนี้ในชั่วโมงติวตอนเช้า  ครูแป๋มได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ติวเพิ่มเติมความรอบรู้  และรู้รอบให้กับนักเรียนชั้นม.2/9  ซึ่งเป็นห้องที่ครูแป๋มเคยได้ยินประวัติและวีรกรรม(เวร)ที่ไม่ธรรมดาเลย  หลังจากที่ได้ทำการติวเนื้อหาเรียบร้อยแล้ว  ท้ายชั่วโมงเหลือประมาณ 10 นาที จะหมดเวลาสอน  ครูแป๋มได้เติมแนวคิดการสอนคุณธรรมให้กับเด็กๆ  โดยได้กล่าวถึงความกตัญญูรู้คุณต่อบุพการี  และบูรพาจารย์โดยไม่มีข้อแม้  แต่เพียงพริบตาเดียวไม่รู้ว่าหน้าครูแป๋มไปโดนอะไร  ถึงได้มึนงงและแสบชานัยน์ตาขนาดนี้  มารู้อีกทีตอนที่นักเรียนคนอื่นๆตกใจ  รีบมาประคองครูแป๋มให้มานั่งที่ม้านั่งหน้าชั้นเรียน  โดยมีนักเรียนชายคนหนึ่ง  ซึ่งภายหลังทราบว่าเป็น"ตัวแสบ" ประจำห้อง  ผู้ซึ่งไม่เคยก้มหัวให้ใครแม้แต่แม่และครูที่ปรึกษา (เถียงคำไม่ตกฟาก) เขาได้กราบและกล่าวคำขอโทษครูแป๋ม  ผู้ซึ่งคนอื่นๆบอกว่า "ไม่น่าเป็นไปได้"  เขามาสารภาพว่าแค่คิดจะเอาหนังยางแกล้งทำเป็นยิงเพื่อน  แต่เพื่อนปัดมือเขาเสียก่อน  เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ครูเจ็บเลย  เขาเสียใจ....ครูแป๋มจึงบอกไม่เป็นไรหรอกลูก  มันเป็นอุบัติเหตุแต่ไม่สมควรที่ลูกจะนำเอาสิ่งนี้มาแกล้งเพื่อนๆเลย  (ครูแป๋มคิดในใจว่า  บางทีการเจ็บตาครั้งนี้แลกกับการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีของเด็ก"ตัวแสบ" แม้จะเป็นแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งก็ยังดีค่ะ)......บาดแผลและความเจ็บปวดเดี๋ยวก็หาย  แต่การร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการปรับพฤติกรรมนักเรียนที่ไม่น่ารักของคนอื่น  ช่างเป็นอะไรที่ชื่นใจดีแท้จ้า....โอย...ตาบวมด้วยค่ะ  โชคดีที่แค่เฉี่ยวๆ...เฮ้อ