กาลนี้ก็มาจบลงตรงที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานนั้นเอง

การนำหลักธรรมไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิต

ในศาสนาที่เราเคารพนับถือกันอยู่ทุกวันนี้ได้ผ่านเวลามามาก  ทำให้นึกถึงความเป็นโบราณวัตถุต่าง ๆ ล้วนเสื่อมสลายไปกับกาลเวลา  เมื่อนึกถึงคำสั่งสอนในทางศาสนาจะยังมีความเที่ยงตรงอยู่หรือไม่  เพราะผ่านมาหลายยุคสมัยจนถึงบัดนี้ก็ปาเข้าไป พ.ศ. 2551 แล้ว  เหมือนหลักพุทธธรรมได้ผ่านช่วงแห่งการตรัสรู้ธรรม  ช่วงแห่งการสนใจใฝ่รู้และช่วงแห่งขนบธรรมเนียมประเพณีนิยม 

 ในช่วงแห่งการตรัสรู้ธรรมนั้น  เป็นช่วงแห่งการฝึกฝนอบรมตนเองจนเข้าสู่วิถีทางแห่งการค้นพบสัจจะธรรม  ถือได้ว่าเป็นยอดส่งสุดของความปรารถนาที่คนเราจะพึงกระทำได้  และผู้คนที่มีวิถีชีวิตอยู่ในช่วงแห่งเวลานี้ต้องฝึกตนเข้มแข็งชนิดที่เรียกว่าตายเป็นตาย  คือถ้าข้ามไม่พ้นก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่งเลยละ 

 และผู้คนที่นับถือครูอาจารย์ท่านใดแล้วล้วนเคารพเชื่อฟังอย่างหาที่สุดมิได้  เพราะต้องปฏิบัติตามโอวาทอย่างเคร่งครัด  เมื่อเดินตามทางแห่งผู้ตรัสรู้ธรรมแล้วก็ต้องพบกับความสว่างทางปัญญากันทุกคนดังกรณีพระอรหันต์สาวกของพระพุทธเจ้าเป็นตัวอย่างนั้นเอง  เพราะความศรัทธาเป็นแรงผลักดันให้เข้าใกล้ชิดสนิทแนบต่อผู้มีบารมีธรรมที่ได้ตรัสรู้แล้ว  จึงมีอำนาจอิทธิพลที่ทำให้คนใกล้ชิดได้รู้เห็นสัจจะธรรมตามไปด้วย 

 และคนที่จะมีศีลธรรมเจริญหรือเสื่อมลงก็ขึ้นอยู่กับอำนาจแห่งการตรัสรู้ธรรมของพระพุทธองค์และกาลนี้ก็มาจบลงตรงที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานนั้นเอง