เขียนชื่อบันทึกนี้ด้วยความอึดอัดเล็กน้อยที่ไม่ได้เข้ามาอ่านอะไรใน GotoKnow มา 2-3 วันแล้ว เพราะมีภาระที่ต้องทำให้เสร็จให้เร็วที่สุด รับปากว่าจะทำแล้วก็ต้องทำให้ได้ดีที่สุดตามสไตล์ตัวเราเองนี่แหละค่ะ แต่เป็นความตั้งใจอยู่แล้วว่า ทุกวันที่เรามีอยู่ 24 ชั่วโมงนี้ เราต้องแบ่งเวลาให้กับการเขียนสิ่งที่คิดด้วย มีกิจวัตรอีก 2-3 อย่างที่ไม่ว่าจะยุ่งอะไรยังไงก็จะต้องหาเวลาทำให้ได้ ก็คือ บริหารมือด้วยการถักนิตติ้ง นิดๆหน่อยๆก็ยังดี (รู้สึกว่าเวลาที่ทำเราจะผ่อนคลายจากสิ่งต่างๆได้ดี) และอ่านหนังสืออะไรก็ได้อย่างน้อยวันละ 15 นาที (เหมือนเติมอะไรเข้าไปในหัวทีละนิดละหน่อย)

ความจริงยังมีอะไรอีกมากที่อยากทำนะคะ รู้สึกว่าเวลาแต่ละวันนั้น เราใช้ได้อย่างเต็มเหยียดเสมอ ยังไม่เคยมีเวลาว่างที่ไม่รู้จะทำอะไรเลย แต่ก็รู้ว่า 2-3 เรื่องที่เราอยากทำนี้ ถ้าเราไม่ตั้งใจจริงๆ เราก็คงไม่ได้ทำเลย เพราะฉะนั้นการแบ่งเวลาวันละนิดเดียวนี้ช่วยให้เราไปถึงเป้าหมายได้ในที่สุด มาถึงวันนี้เขียนบันทึกสิ่งที่คิดได้แทบทุกวัน (ยกเว้นวันที่ไม่มีโอกาสใช้เน็ตจริงๆ) ถักอะไรต่ออะไรเสร็จไปหลายชิ้นให้คนที่รักทั้งหลายไปได้หลายคน อ่านหนังสือเล่มโตๆจบไปหลายเล่ม ท่ามกลางเรื่องต่างๆมากมายในชีวิตแต่ละวัน

รู้สึกเลยค่ะว่า เวลาเพียงน้อยนิดในแต่ละวันนั้นมีค่าทุกวินาที อยู่ที่ว่าเราตั้งใจอะไรหรือไม่เท่านั้นเอง ทำให้นึกถึงคนใกล้ตัวในห้องแล็บ พี่ประจิมที่ตั้งใจจะถักเสื้อกั๊ก ให้เราช่วยเริ่มสอนตั้งแต่ตอนที่ไปสัมมนาหน่วยระหว่างนั่งรถ พอกลับมาทำงานแล้ว วันๆเราหาเวลาพักที่ตรงกันแทบไม่ได้เลย แต่ทุกวันก่อนกลับบ้าน พี่ประจิมจะขอมานั่งถักเสื้อให้ได้ 1 แถว แล้วให้เราช่วยตรวจดูให้ ทำให้วันนี้ไหมพรมที่ทำท่าว่าจะไปไม่ถึงไหน ก็กำลังจะค่อยๆแปลงสภาพเป็นเสื้อได้ ด้วยความตั้งใจทำวันละนิดอย่างสม่ำเสมอนี่เอง

ไม่ต้องรอเวลาให้ถึงปีใหม่ที่จะเริ่มทำอะไรนะคะ อยากทำอะไรเริ่มได้เลย ขอเพียงความตั้งใจที่จะค่อยๆทำอย่างสม่ำเสมอ อะไรๆก็จะสำเร็จได้ดังหวังค่ะ