คืนนั้นเงียบเหงามาก ไร้เสียงเห่าดังก้องกังวานของโบอิ้ง

             โบอิ้งจากไปเร็วกว่าที่เราคิด   ไม่ใช่จากโรคมะเร็ง  แต่โบอิ้งตายในหน้าที่อย่างกล้าหาญเมื่อบ่ายวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๑

 

ภาพถ่ายสุดท้ายของโบอิ้ง

        โบอิ้งป่วยเป็นมดลูกอักเสบ และมะเร็งเต้านม  หมอบอกว่าโบอิ้งจะอยู่ได้ราว ๖ เดือน  หรือนานสุดคือ ๑ ปี 

         หลังจากเราพาโบอิ้งไปตัดมดลูกและตัดเต้านมที่คณะสัตวแพทย์จุฬายังไม่ครบเดือน แผลหน้าท้องเริ่มหายดี  แต่ยังต้องทำแผลทุกวัน  เรารอนัดฟังผลชิ้นเนื้อและตัดสินใจว่าจะรักษามะเร็งหรือไม่  ระยะหลังๆ โบอิ้งไม่คล่องตัว เคลื่อนไหวช้า นอนมากกว่าปกติ  กินได้ และยังคงชอบกินกล้วย

         ทุกเช้าเราเล่นกับโบอิ้งก่อนไปทำงาน  โบอิ้งจะเดินมาทักทายแล้วนอนลงข้างๆ ลุงขณะที่ลุงกินกาแฟ

เช้าวันที่ ๑๐ ธันวาคม  เราขับรถเข้ากรุงเทพฯไปรับลูกโดเบอร์แมน อายุไม่เต็ม ๒ เดือนดี  ที่ประกาศขายทาง Net  ก่อนออกจากบ้านเราอำลาโบอิ้งด้วยการถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึก  โบอิ้งเ ดินอย่างเชื่องช้าไปเข้า “บ้าน” ให้พี่อู่ปิดประตูขังไว้ชั่วคราวขณะที่เปิดประตูบ้าน ให้เราขับรถออกไป

บ่ายวันนั้น  ขณะที่พี่ป้องขับรถกลับบ้าน  มีเจ้า “โจอี้”  โดบี้น้อยสีน้ำตาลเข้ม ปราดเปรียวแข็งแรง ขาใหญ่ หน้าเข้ม กลับมาด้วย  เราคุยกันในรถว่าเราจะแนะนำโบอิ้งให้รู้จักโจอี้อย่างไรดี   พี่อู่โทร.เข้ามือถือบอกว่า  “โบอื้งตายแล้ว”  เราสามคนตกใจ  ใจหาย

 สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น  โบอิ้งไม่ได้ตายจากมะเร็งแน่นอน 

 เมื่อวานลุงโทร.ไปคุยกับสัตวแพทย์เรื่องขาหลังสองข้างของโบอิ้งบวมมาก ทำให้เคลื่อนไหวช้า เดินขึ้นเทอเรซแทบจะไม่ไหว  สัตวแพทย์บอกว่า  “พี่ลองให้ยาลดบวมดูสิ...ใช้ยาของคนก็ได้”  

 เช้าก่อนออกจากบ้าน  ฉันป้อนยาเม็ดลาซิก ๔๐ มิลลิกรัมให้โบอิ้งกิน   เลยตั้งข้อสงสัยว่า  โบอิ้งตายเพราะได้ยาขับปัสสาวะเกินขนาดไปหรือเปล่า  ลุงเถียงว่าไม่ใช่หรอก   คิดกันไปมาก็คิดไม่ออก   พี่อู่โทร.มาอีกหนว่า  “เจองูถูกอิ้งกัดตายอยู่ในสนาม”

 เราเข้าใจแล้วว่า  โบอิ้งต่อสู้กับงูที่เข้ามาบุกรุกบ้านจนตัวตาย  ตอนไม่ป่วย โบอิ้งจะคล่องแคล่วว่องไว  งูไม่สามารถทำอันตรายได้แม้แต่น้อย  หรือถ้าวันนี้เราอยู่บ้าน เราจะพยายามช่วยเหลือยื้อชีวิต บางทีโบอิ้งอาจไม่ตาย

 ไปถึงบ้าน  แทบไม่อยากเดินไปดู  โบอิ้งนอนตายอยู่หน้าเทอเรซ  คงเดินไปขอความช่วยเหลือ  แต่ไม่มีใครอยู่

  ไม่กี่วันก่อน  เราคุยกันว่า ถ้าโบอิ้งตายเราจะจัดการอย่างไรดี  เราอ่านเจอว่า  ที่อเมริกามีบริการเผาศพสุนัข  เพราะเขาไม่อนุญาตให้ฝังสุนัขไว้ในบริเวณบ้าน แต่เจ้าของสามารถเก็บกระดูกมาฝังไว้ในสนามได้  เราคุยกันว่า  น่าจะลองถามๆ ดูว่ามีที่ไหนทำแบบนี้บ้าง  แต่ยังไม่ทันได้ถามใคร  โบอิ้งก็จากไปเสียก่อน

  เราช่วยกันห่อตัวโบอิ้งด้วยผ้าที่ปูให้โบอิ้งนอนทุกคืน  ขุดหลุมใต้ต้นไม้ใกล้ๆ กับสมรภูมิต่อสู้ที่โบอิ้งจัดการกับเจ้างูเห่ายาวเมตรเศษ  วางร่างโบอิ้งลงนอน  ใส่ขนมกับกล้วยน้ำว้าของชอบไปให้ด้วย

  คืนนั้นเงียบเหงามาก  ไร้เสียงเห่าดังก้องกังวานของโบอิ้ง 

  วันรุ่งขึ้น  เราขับรถไปรับ “แองจี้”  โดเบอร์แมนสาวน้อยอายุ ๗ เดือน  ผู้ปราดเปรียวสุภาพ อ่อนโยน มาอยู่ด้วยอีกตัว  ไม่ลืมแวะซื้อหญ้า กับ ดอกไม้มาตกแต่งสถานที่พักพิงชั่วนิรันดร์ของโบอิ้ง

 

    ลาก่อน  โบอิ้ง  ผู้กล้าหาญ และ จงรักภักดี.

          โจอี้  กับ แองจี้

                                                                                         บันทึก ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑