ภาษาบาลี – สันสกฤต 

 

วรรค/แถว 

 

 

 

 

วรรค กะ

วรรค จะ

วรรค ฏะ

วรรค ตะ

วรรค ปะ

เศษวรรค

ย ร ล ว   ห ฬ  (อัง)

          ( ศ,ษ ) (สันสกฤต)

 ท่องว่า

วรรคกะ   ไก่      ไข่       ควาย        ฆ่า          งู

วรรคจะ   จับ      ฉัน         ชู        ฌ เฌอ    หญิง

วรรคฏะ    ฏัก     ฐาน      ฑอ         เฒ่า        ณิง

วรรคตะ    เต่า     ถูก        ทิ้ง        ธ  ธง       นาย

วรรคปะ   ปลา     ผัก       พัก          ภพ          ม้า

เศษวรรค    ยาย  เรา  เล่า  ว่า  เสือ  หาย  แฬ้ว    ํ(อัง)

ในภาษาบาลีจะมีการใช้ตัวสะกดตัวตามที่แน่นอนตามกฎเกณฑ์  คือ

ในภาษาบาลีแถวที่จะใช้เป็นตัวสะกดได้คือแถวเลขคี่  คือ  ๑, ๓ และ ๕  ดังนี้

แถวที่   สะกด     แถวที่  ๑, ๒  ตาม

แถวที่   สะกด    แถวที่  ๓, ๔  ตาม

แถวที่  ๕  สะกด    แถวที่  ๑ – ๕  ตาม

                                        *** ตัวอย่างคำ  ***

แถวที่ ๑ สะกด  อุาบาต  ทุข์  กิ() สั  มั  วั()สงสาร  เม  วัถุ

แถวที่ ๓ สะกด  อัคี  พยัฆ์  รั()กาล  มัฌิ  วั()นา  วุ()ฒิ  นิาน

แถวที่ ๕ สะกด  บัลังก์  สัข์ ค์  เกฑ์  นิมต์  นัท์  กันาท  สัผั

*** ตัวหนา = ตัวสะกด         ตัวเอียง = ตัวตาม

 

*** ข้อควรจำ  ถ้าคำใดมีตัวอักษรซ้ำกัน  เป็นคำภาษาบาลีแน่นอน    เช่น  ปัญญ  อัคคี  นิพพาน  เมตต  บัลลังก์  ฯลฯ

อ่านต่อหน้า ๒ 

เลือกอ่านหน้า หน้า ๑   หน้า ๒