...เป็นของฝากจากน้อง...ที่รัก...

วันนี้วันศุกร์(เราสนุกครื้นเครง)มีเรื่องเล่า..เข้ามาขำกันเถอะ....

 

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วน้องๆที่ทำงานของฉันครึ่งหนึ่งไปร่วมประชุมวิชาการที่จังหวัดหนึ่งใกล้บ้านฉันในภาคอิสานนี่แหละ...แล้วเลยไปเที่ยวเมืองลาวต่อในวันเสาร์-อาทิตย์

 

กลับมาเธอก็มีเรื่องเล่าจากไกด์ทัวร์ของกลุ่มของเธอ เธอเล่าว่า....

มีการติดต่อสื่อสารกันของพนักงานเพื่อนำเครื่องบินร่อนลงจอด

 

“อากาศเอิ้นขี้ดิน...อากาศเอิ้นขี้ดิน...”

 

“ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ขี้ดินเอิ้นอากาศ...มีหยัง...”

 

“อากาศเอิ้นขี้ดิน...อากาศเอิ้นขี้ดิน...ว่างบ่...”

 

“ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ว่างแล่ว  ว่างแล่ว....”

 

“อากาศเอิ้นขี้ดิน...อากาศเอิ้นขี้ดิน...ซิเอาแฮลิคอปแต้ลงจอดละเด้อ....”

 

“ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ลงดั้ย  ลงดั้ย กางขาออกโลด...”

 

จากนั้นสักพักก็มีเสียงวิทยุเรียกจากภาคพื้นดิน....

 

“ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ขี้ดินเอิ้นอากาศ...หุบขาเข่า...หุบขาเข่า...”

 

“อากาศเอิ้นขี้ดิน...อากาศเอิ้นขี้ดิน...มีหยัง...มีหยัง...”

 

“ขี้ดินเอิ้นอากาศ...ขี้ดินเอิ้นอากาศ...มีควายเข้าอยู่....หุบขา...หุบขา”

 

ฮาๆๆๆๆๆ........

 

เฮ้อ!.....หวาดเสียวเชียวแหละ...ควายบ้าอะไรดันเข้าไปในสนามบินเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม  นี่ถ้าแฮลิคอปแต้(เฮลิคอปเตอร์) ไม่หุบขา(หุบล้อ) แล้วลงจอด  มีหวัง...เสียวกันทั้งคณะ(ทัวร์)