มาเถอะ...ช่วยกันเป็นเม็ดน้ำลำธารชีวิต จงถือเป็นภารกิจหยาดแก้ว

 

 

            

             การเมืองไทยช่วงปลายท้ายหนาว

             เหมือนปลุกด้าวปลุกดินและหินผา

             ปลุกชีวิตอิดโรยและอ่อนล้า

             ให้เร่งพากันตื่นพลิกฟื้นตน

                            เหมือนน้ำฝนหลงฤดูพรูพร่างใส่

                            เตือนหัวใจให้หวังฟ้าหลังฝน

                            กลับหลงทิศผิดทางต่างกังวล

                            เหมือนอับจนขาดคนที่ใจงาม

              กลับผิดคิดผิดฝันที่มั่นหมาย

              เหมือนท้าทายทุกข์ผู้กล้าให้ฝ่าข้าม

              ขาดสิ้นแล้วคนวิริยะพยายาม

              หมดสิ้นความงามฤกษ์เบิกชัย

                             ฝนที่เกิดจากดินสู่ถิ่นฟ้า

                             ตกกลับมาพลิกฟื้นผืนดินใหม่

                             นักการเมืองเรื่องจริงทำสิ่งใด

                             ทำเพื่อใครความหมายใครก็รู้

               รัฐบาลสับสนปนดินฟ้า

                เผยมายาแก่ตาคนทุกผู้

                หวังเสาะหาค่าแห่งกาลผ่านฤดู

                มันเป็นอยู่เช่นนั้นมานานแล้ว

                             มาเถอะ...ช่วยกันเป็นเม็ดน้ำลำธารชีวิต

                             จงถือเป็นภารกิจหยาดแก้ว

                             ขออย่าเพิ่งหมดหวังหมดแนว

                             ช่วยสืบแววชีวาพลิกฟ้าดิน

 ประพันธ์โดย  รัชดาวัลย์ จันทวงศ์  ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑ ณ โรงพยาบาลทับสะแก  ๐๕.๓๐ น.