หนาวลมที่ห่มร่างช่างหนาวเหลือ

                                                            

                                                               หนาวลมลู่ไล้ร่าง                 สรรพางค์ทุกขุมขน

                                                หนาวนี้สิพึงทน                                   ดำรงชีพได้อย่างไร

                                                                ถึงคนอันรุ่มรวย                   มีเครื่องช่วยอุ่นต่างไฟ

                                                ห่มแพรผืนสไบ                                   ก็อบอุ่นสุขสบาย

                                                                แม้นแท่นบรรจถรณ์            ก็ปูนอนด้วยนวมไหม

                                                ความหนาวบ่กลายใกล้                       ให้หนาวเหน็บบ่มิมี

                                                                หากแต่ชนทั้งหลาย             ในแดนไทยใช่สุขี

                                                ยากไร้ทรัพย์มณี                                   จะขับไล่ความเยือกเย็น

                                                                ไร้ซึ่งผ้าผืนหนา                   ห่มกายาด้วยลำเค็ญ

                                                หลีกหนีมิพึงเป็น                                 ก็จ่มตายตละคน

                                                                ไร้ซึ่งเครื่องลาดนอน          แพรนุ่มอ่อนดุจปุยขน

                                                มีเพียงพื้นสกล                                     พสุธาให้หลับนอน

                                                                เจ็บปวดทุกขุมขน                ก็เจ็บจนชีพเหนื่อยอ่อน                                                              

                                                ใดเล่าจะผ่านตอน                               ฤดูได้ไปวันวัน ๚๛