แต่การยอม เป็นความยิ่งใหญ่ ต่อจิตใจมนุษย์ โดยเฉพาะการตัดใจ ยอมที่จะไม่ทำร้ายกัน

  หลายๆครั้งในชีวิตของคนเรา ก็มักมีเรื่องให้ต้องกลายเป็นคนไม่ยอมกับเขาไปด้วย  โดยเฉพาะ เมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจ เลือกในสิ่งที่ไม่พอใจ หรือได้ในสิ่งที่ไม่ต้องการ

 ตอนเด็กๆ กิริยาของคนไม่ยอม อาจจะน่าดูปนน่ารำคาญ ทั้งนี้ เพราะฤทธิ์เดชที่แสดง เป็นไปตามแต่อารมณ์ ที่แปรผันง่ายๆ อาจร้องไห้ กระทืบเท้า หรือลงนอนคร่ำครวญ แต่ทั้งนี้ ด้วยวัยอันอ่อนเดียงสา ก็ช่างทำให้คนที่พบเห็น โกรธไม่ลง

  ครั้นเมื่อโตจนรู้ประสา การไม่ยอมของคนเรา ก็จะแสดงออกได้พิสดารขึ้นไปเรื่อยๆ อาจเก็บกดอาการไว้ได้ตั้งหลายครั้ง แต่ขณะเดียวกัน ความเก็บกดนั้น ก็เสมือนกองไฟเล็กๆ ที่ตามสุมทรวงอยู่ร่ำไป เร่าร้อน และเดือดแค้น ดังนั้น เมื่อคนโต เขาไม่ยอมกันขึ้นมา ก็ดูเหมือนความวินาศสันตะโร จะมากระพือโหมให้เดือดร้อนกันไปทั่ว ให้สมกับที่มาสร้างความไม่พอใจ จนจะไม่ยอมกันแล้วนะ

  ไม่ว่าจะวัยใด เชื้อชาติไหน การขัดใจ ขัดอารมณ์ ก็ดูเป็นเรื่องใหญ่เสมอ เป็นพลังงานอันอึดอัด ที่แผ่รังสี กระจายไปทุกถ้วนทั่ว

  คนที่เคยไม่ยอมมาก่อน   จะรู้ซึ้งถึงคุณค่าคำว่ายอม เมื่อตกลงใจว่า คราวนี้เรายอมแล้ว

ยอม คำสั้นๆ ไม่มีอุปสรรคหน้าคำ หรือต่อท้าย แต่ใครก็ตาม ถ้ายินดีที่จะยอม หรือได้รับอานิสงค์ ของการที่ผู้อื่นเขายกให้ นั่นหมายถึง เป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดแล้วอย่างหนึ่ง

ยอมไม่ใช่โง่ หรือหมดหนทาง

ยอมไม่ใช่แพ้ หรือเสียเปรียบ

แต่การยอม เป็นความยิ่งใหญ่ ต่อจิตใจมนุษย์ โดยเฉพาะการตัดใจ ยอมที่จะไม่ทำร้ายกัน

  และเป็นของขวัญที่ดีที่สุด ทุกเทศกาล เป็นรางวัลที่อยากได้รับมากที่สุด และเป็นเสน่ห์ต่อตนเองสำหรับผู้ที่คิดยอมให้กัน

  เหมือนจะทำได้ยาก แต่ก็อาจจะง่ายดายอย่างเหลือเชื่อ

พลังที่เกิดจากการยอมให้กัน เป็นความเย็นซ่านจับหัวใจเลยค่ะ อีกทั้งยังเป็นเสมือนสายธารอันใสเย็น ที่รินผ่านชำระล้างความขุ่นมัว ให้สลายไปจากใจได้ อย่างนุ่มนวลผ่องใส

         ยอมๆกันเสียบ้าง บางที โลกของเรา ก็จะสว่างสดใส ได้อย่างทันตาเหมือนกัน

  ขอให้ทุกท่านโชคดีค่ะ