วันที่ ๔ ธ.ค. ๕๑ ผมไปเป็นประธานการประชุมคณะกรรมการอำนวยการโครงการ Youth Program ของมูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดลฯ ทำให้เกิดคำถามกับตัวเองว่า โรงเรียนแพทย์ควรทำอะไรให้แก่ศิษย์บ้าง
เรากำลังร่วมกันทำงานให้แก่มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดลฯ ในการส่งเสริมให้เกิดแพทย์ที่มุ่งทุ่มชีวิตให้แก่การทำงานเพื่อประโยชน์ของสังคม ตามรอยพระยุคลบาทของสมเด็จพระบรมราชชนก โดยการให้ทุนฝึกประสบการณ์ที่มีเกียรติสูง ชื่อทุนยังไม่ยุติ แต่ชื่อชั่วคราวในภาษาอังกฤษคือ PMAF (Prince Mahidol Award Foundation) Youth Program Scholarship ผู้ได้รับทุนน่าจะเรียกว่า PMAF Young Scholar หรือ PMAF Scholar การฝึกประสบการณ์นี้ทำในต่างประเทศ เป็นเวลา ๑ ปี กับ mentor ที่มีความสำเร็จสูงระดับโลก ที่เราขอความร่วมมือได้โดยอาศัยบารมีของ PMAF และมี mentor ไทยด้วย เราหวังให้ความสัมพันธ์ระหว่าง PMAF YS กัม mentor เป็นความสัมพันธ์ตลอดชีพ
กระบวนการสรรหา นศพ. ปีสุดท้ายจากทุกโรงเรียนแพทย์ จะเริ่มในปี ๒๕๕๒ และผู้ได้รับทุนจำนวน ๕ คน จะไปฝึกประสบการณ์ในปี ๒๕๕๓ หลังจากตนเองจบเป็นแพทย์แล้ว เกณฑ์ในการคัดเลือกคือแรงบันดาลใจ แผนการฝึกประสบการณ์ – แผนชีวิต และความสามารถส่วนบุคคล
เราคุยกันในการประชุมปรึกษาหารือเมื่อวันที่ ๑ ธ.ค. ว่า เราไม่อยากเห็นการฝึกประสบการณ์มีเป้าหมายเพื่อประสบการณ์ส่วนตัวล้วนๆ ของผู้ได้รับทุน เราอยากเห็นหน่วยงานที่ผู้ได้รับทุนจะกลับมาทำงาน มีส่วนร่วมวางแผนชีวิตหรือแผนการทำงานอุทิศตนของผู้สมัครรับทุนด้วย แต่การเข้ามา “แนะแนว” ให้แก่ นศพ. ที่สมัคร ต้องมีความพอดี หน่วยงานต้นสังกัดในอนาคตต้องไม่เช้ามาครอบงำความคิด หรือครอบงำการเสนอแผนงานในอนาคต จนผู้สมัครรับทุนสูญเสียแรงบันดาลใจส่วนตัว
ผมเดาว่าส่วนใหญ่ผู้สมัครรับทุนคงจะเตรียมกลับมาอยู่ในโรงเรียนแพทย์ของตน ดังนั้น โรงเรียนแพทย์น่าจะช่วยชี้แนะ นศพ. ที่ต้องการอุทิศชีวิตทำงานสร้างสรรค์ ให้รู้จักคิดวางแนวทางชีวิตของตนเอง มองเห็นโอกาสในการทำงานสร้างสรรค์เพื่อประโยชน์ของสังคม และของมนุษยชาติ จึงมองว่า โรงเรียนแพทย์ต้องพิจารณาวิธีทำงานช่วยเหลือศิษย์ในเรื่องนี้ ถือเป็นการทำหน้าที่อย่างหนึ่งของโรงเรียนแพทย์
วิจารณ์ พานิช
๓ ธ.ค. ๕๑
