วันนี้ (14 ธ.ค.51) จำต้องขี่รถเครื่องเด็กแว้นมาจากบ้าน เป็นรถที่น้องมาฝากไว้ แล้วตอนเช้ารีบไปทำ OT จึงต้องแลกกัน แล้วเดี๋ยวเข้าไปในเมืองค่อยไปเปลี่ยนรถคืน

รถ TIGER SMART 125 สีเขียว โหลดต่ำ ๆ เข้าโค้งไม่ได้ ครูดกับพื้นทันที น้ำมันก็ใกล้หมด แวะไปเติมเชลล์หน้าปากทาง ก็ไม่มี เบนซิน 91 ... จำต้องขี่เข้าเมืองไปอีก 15 กิโล โดยกะว่า น้ำมันน่าพอถึงปั้มในมอชอ ... เบาะแข็ง เจ็บก้น เครื่องแรง แต่ฟังเสียงก็รู้ว่า ต้องซ่อมอีกเยอะ หน้าปัดบอกความเร็วก็เพี้ยน ๆ ขี่ 60 กม./ชม. หน้าปัดขึ้นถึง 100 กม./ชม. บ้าไปแล้ว :)

เกือบจะถึงสี่แยกกาดต้นพยอมอยู่แล้วเชียว แต่รถเริ่มกระตุก ๆ ถี่ ๆ แรงรถตกลง ในที่สุด ก็ดับ ... น้ำมันหมดเฟ้ย เกลี้ยงถัง จ๊าก ... อีก 1 กิโลเอง หมดเสียก่อนทำไมกันเนี่ย ... ไอ้รถทรยศ มดทรยิด มิตรทรยศ

ทำใจ ... กระดื้บ ๆ รถด้วยขาสองข้าง แถมการแต่งตัวเหมือนพวกมาเที่ยวเชียงใหม่เป็นครั้งแรกด้วยรถเครื่อง ตะพายกระเป๋าหนังเก่า ๆ 1 ใบ ตะพายกระเป๋ากล้อง 1 ใบ ด้านหลัง ตะพายเพ้รายงานเด็ก บนหัวใส่ไอ้โม่ง แล้วครอบด้วยหมวกกันน็อค ที่มือ ใส่ถุงมือ NORTH FACE ใส่เสื้อคลุมกันหิมะสีฟ้าเก่า ๆ หม่น ๆ

ใครมาเจอผมตอนนี้ ไม่ทราบหรอกว่า ผมเป็นใคร อิ อิ

เข็นรถข้ามสี่แยก ตั้งใจจะเข็นถึงปั้มกันเลย อีกไม่ถึงกิโลแล้ว แต่ขอบอก เหนื่อยแทบขาดใจ

 

ผ่านมาได้สักหน่อย มีผู้ชายคนหนึ่ง ขี่รถเครื่องมาเทียบ เสื้อยืดสีเลือดหมู กางเกงยีนส์ ตัดผมสกินเฮดส์ หรือ เหมือนทิดเพิ่งสึกใหม่สักเดือนหนึ่ง หน้ารถมีเครื่อง "แกลลอน" น้ำมันเบนซินสีแดง ๆ คิดว่า เป็น เบนซิน 91 ที่ต้องการนี่เลย

 

น้องถามว่า "รถเป็นอะไรครับ น้ำมันหมดหรือเปล่า"

ผมก็ตอบไปว่า "น้ำมันหมดครับ เป็นรถคนอื่น ผมเติมไปทัน หมดเสียก่อน"

น้องบอกว่า "งั้นผมช่วยเติมให้ครับ"

ว่าแล้ว ผมก็เปิดเบาะนั่ง น้องนำแกลลอนมาเติมให้พอวิ่งไปถึงปั้ม

ผมขอบคุณน้องเขาด้วยความจริงใจ น้องตอบว่า "เล็กน้อยครับ ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ช่วยกันได้ ก็ช่วยกันครับ"

ว่าแล้ว ผมก็ขี่รถมาให้ถึงปั้มในมอชอ น้องเขาขี่ตาม เมื่อรู้ว่า ผมถึงปั้มโดยปลอดภัยแล้ว จึงเข้าไปในมอชอเลย

 

ยอมรับด้วยใจจริงว่า รู้สึกแปลกใจครับ ที่อยู่ดี ๆ มีใครที่ไม่รู้จักมาช่วยเหลือยามเดือดร้อน แล้วดันมีน้ำมันที่ต้องการพอดีเลย โชคชะตาอะไรจะพอดีขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อ

และระแวงว่า น้องจะมาดี หรือ มาไม่ดี กันแน่เหมือนกันครับ

 

อยากเขียนบันทึกขอบคุณด้วยใจจริงครับ ...

การเรียนรู้ที่จะเป็น "ผู้ให้" ไม่ยากเลยนะครับ แค่ให้ "หัวใจ" นำไปก่อน

ทุกอย่างจะตามมาเอง ... เราทุกคนก็ใช้ชีวิตกันอยู่อย่างเอื้ออาทรต่อกัน

ไม่มีสี ไม่มีสัน มาแบ่งกันเพราะความคิดต่างอย่างไร้สาระอย่างที่เป็นอยู่

 

น้องครับ "ขอบคุณมาก ๆ"