ตัวเองยังไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ใช่หรือเปล่า?

ตอนที่ 4

                เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็มักจะพูดถึงผู้ป่วยระยะสุดท้าย ให้เขาเผชิญความตายอย่างมีความสุข รู้สึกดีใจแทนผู้ป่วยและญาติกลุ่มนี้ที่ทุกคนให้ความสนใจและดูแล

                แต่อยากให้ทุกคนอย่าลืมว่า  ยังมีคนที่ยังต้องอยู่ในโลกใบนี้อีกยาวนาน อย่างเช่น คนที่เจ็บป่วยหรือเป็นโรคเรื้อรังที่ยังไม่ถึงวาระสุดท้าย ต้องอยู่กับโรคที่เป็นอยู่อีกยาวไกล  ต้องได้รับการเตรียมตัวให้อยู่ร่วมกับสิ่งที่เป็นอยู่อย่างมีคุณภาพชีวิตที่ดี  ผู้ที่เป็นโรคเรื้อรัง เช่น เบาหวาน ความดันโลหิตสูง โรคเหล่านี้ยังไม่น่าเป็นห่วงสักเท่าไร เพราะเป็นโรคที่รู้จักกันดี และให้การดูแลตลอดมา  แต่ยังมีโรคบางโรคที่อาจจะถูกลืม เช่น พาร์กินสัน ที่บางคนยังคิดว่า เป็นโรคที่เกิดขึ้นกับคนแก่  เป็นสิ่งที่เป็นปกติ ปัจจุบันโรคที่พบได้ในคนอายุน้อยกว่า 40 ปีมากขึ้น มันส่งผลให้บุคลิกภาพเปลี่ยนไป บางครั้งรู้สึกว่าตนเองรู้สึกว่ามีคุณค่าน้อยลง เนื่องจากอาการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติไป เดินไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คนมองตาม ความมั่นใจในตนเองลดลง มีความรู้สึกว่าตนเองเป็นภาระของคนอื่น

                ตัวเองเป็นบุคคลหนึ่งที่เจ็บป่วยเป็นโรคนี้ ซึ่งถ้าใครไม่เป็น ก็จะไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้  มีคนบอกว่า ให้คิดว่าเขา(โรคที่เป็นอยู่) เป็นผู้มาเยือน ที่มาอยู่กับเราตลอดชีวิต เราต้องเอาใจใส่ให้ดีที่สุด ให้การดูแลเหมือนญาติสนิท แล้วเราจะอยู่กับเขาอย่างมีความสุข  บางครั้งถ้าอาการปกติก็จะคิดและดูแลเขา เป็นอย่างดี  โดยการดูแลตนเอง ด้วยการออกกำลังกาย  ทำสมาธิ เป็นต้น แต่ถ้ามีอาการขึ้นมา พยายามอย่างไรก็ไม่สำเร็จ เคยคิดว่าตัวเองสามารถอยู่กับเขาได้อย่างมีความสุข แต่ว่า เมื่อได้ยินหรือฟัง เรื่องราวของผู้อื่นที่สะท้อนใจ มักจะย้อนกับมาคิดถึงโรคของตนเอง น้ำตามันพาลจะไหล ยิ่งคิดไปมันก็จะหยุดไม่ได้ น้ำตามันจะออกมามากยิ่งขึ้น อย่างนี้เหมือนกับบอกว่า ตัวเองยังไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ใช่หรือเปล่า?

                  ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย เพียงแค่ อยากบอกเล่าความรู้สึกเหล่านี้ให้ทุกคนได้รับรู้ ว่า พวกเรารู้สึกอย่างไร ซึ่งความรู้สึกนี้อาจเกิดขึ้นกับตัวเองเพียงคนเดียว