ชีวิตดงพงไพรกับความรักนิตยา

ฉันอยู่กับชีวิตที่กำเนิดเกิดมา  ฉันรักมาแต่กำเนิดนะ ฉันรู้สึกอบอุ่นนะ ฉันได้สัมผัสมัน เหมือนมันมีชีวิตตลอดเวลานะฉันอยู่กับมัน นานวันนะ ฉันไม่มีใครที่รักเท่ากับพงไพรแห่งนี้นะ ที่รัก ฉันรักเธอนะ โลกนี้คงเป็นครอบครัวที่ฉันเลือกและคิดว่าจะสร้างครอบครัวให้กว้างใหญ่ไพศาล ฉันลืมบอกไปว่าฉันชื่อ คนป่านะ  ฉันมีพงไพรเป็นภรรยาอันที่รัก  ฉันมีลูกและหลานกว้างใหญ่ไพศาลนะ   และแล้ววันหนึ่งมีสาวงามนางหนึ่ง เข้ามาในชีวิตของฉัน ชีวิตของคนป่า คนป่าที่เป็นคนรักครอบครัว เริ่มลุ่มหลงสาวงาม นางนั้นที่มีนามว่า นิตยา   นิตยาได้เปลี่ยนแปลงความรักของคนป่า ได้พรากคนป่าจากพงไพรไปเสียแล้ว คนป่าได้เดินทางไปทางบูรพาทิศ ไปเริ่มต้นใหม่กับสาวงามชื่อนิตยา ขั้วหัวใจของคนป่าได้มอบให้นิตยาไปหมดแล้ว  อนิจจังสาวม้ายพงไพร มีลูกหลานมากมาย แต่กลับสูญเสียสามีอันที่รักที่ชื่อคนป่าไปแล้ว สาวม้ายเริ่มท้อแท้จิตใจเริ่มทดทอย ลูกหลานเริ่มหดหาย   ส่วนพงไพรได้สร้างชีวิตใหม่ กับสาวงาม  ชื่อนิตยาบนดอยสูง  พงไพรอยู่กับนิตยาด้วยความสุขสม  และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะสาเหตุว่า คนป่ารักสาวงามนิตยาด้วยความหลง ส่วนนิตยารักคนป่าด้วยความพิสวาส ความรักแท้ก็แปรผัน สาวงามได้จากพงไพรไป ดั่งคำว่าจากกันสามวันนารีเป็นอื่น สาวงามนิตยาได้พิสวาสคนใหม่ ไปทั่วแคว้นบูรพาทิศ พงไพรรู้สึกเหมือนขั้วหัวใจ ได้ขาดลงชั่ววินาที พงไพรเศร้าใจเป็นที่สุด จนสสภาพได้อิดโรย หมดกำลังใจที่จะคิดและทำอะไรอีกต่อไป ในใจมีแต่ความรู้สึกเศร้าหมองเมื่อนึกถึงสาวงามนามว่านิตยา  และแล้ววันหนึ่งก็คิดขึ้นได้แล้วพูดว่า รักเธอนะนิตยาคนป่าจะอยู่กับพงไพร เรายังมีบ้านและครอบครัวและภรรยาที่ชื่อพงไพร รอเราอยู่ที่ทักษิณทิศ จึงดั้นด้นลงดอยมาหาบ้านเกิดอันที่รัก และครอบครัวอันที่รัก ช่วงเวลาแห่งการเดินทาง นึกภาพไออุ่นแห่งรักในอดีตกับพงไพรตลอดทาง และวาดฝันอนาคตข้างหน้าที่จะสร้างอาณาจักรกับพงไพรอย่างไพศาล  การเดินทางก็ได้มาถึงที่หมาย คือถิ่นบ้านเกิด ด้วยความเต็มเปี่ยมด้วยความหวัง มาถึงถิ่นเกิดมีแต่ถิ่นที่ คนรักและญาติมิตรไม่มีแล้ว โอ้พงไพร ญาติสนิทมิตรสหายแห่งคนป่าและพงไพรหายไปใหนหนอ                     โอ้รักเธอนิตยาคนป่าจะอยู่กับพงไพร  แล้วพงไพรจะอยู่กับใครหนอ