......คิดถึงพ่อ

   วันที่ ๔ ธันวาคม ของทุกๆปี ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ผู้เขียนจะรีบกลับบ้าน จัดแจงทำธุระของตัวเองให้เสร็จสิ้นโดยเร็วแต่หัววัน จากนั้นก็จะนั่งใจจดใจจ่อ หน้าทีวี เพื่อรอฟังพระราชดำรัส จากพ่อหลวงของเรา ผู้เขียนปฏิบัติเช่นนี้ มานานหลายปีแล้ว ฟังอย่างใส่เกล้าใส่กระหม่อม เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก เป็นพระกระแสรับสั่งทั้งทรงสอนลูกหลาน อย่างพระทัยดี ด้วยความเมตตา จากนั้นวันรุ่งขึ้น ผู้เขียนก็จะนำใจความสำคัญ จากพระกระแสรับสั่งนั้น ไปเล่าต่อๆไปอย่างปลื้มปิติใจ และเป็นพลังให้อยากทำความดีต่างๆ ถวายพ่อหลวงให้ยิ่งๆขึ้นไป

   วันที่ ๔ ธันวาคม ๒๕๕๑ ผู้เขียนได้เตรียมตัวเตรียมใจเหมือนเคย เช่นทุกปี แต่เมื่อได้เวลา กลับไม่แลเห็นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท่านเสด็จมา ในใจก็นึกว่า ท่านคงจะตรัส ณ ที่ประทับ แล้วถ่ายทอดให้พวกเราได้ชมละมัง ก็พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยมาหลายงานแล้ว ไม่ต้องเสด็จออกก็ได้

   แต่แล้วที่สุด ผู้เขียนก็ไม่ได้ฟังพระบรมราโชวาทของพ่อ สมเด็จพระบรมฯและสมเด็จพระเทพฯ ได้เสด็จแทนพระองค์เพื่อมารับการถวายพระพร จากคณะต่างๆ และตรัสบอกว่า "พ่อ" ไม่สบาย ถวายน้ำเกลืออยู่

   ในขณะที่ฟัง ผู้เขียนยกมือขึ้นพนมทันที ด้วยความรู้สึกที่ตื้อๆ อย่างบอกไม่ถูกและอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย ให้ทรงปกปักรักษา"พ่อ" ให้หายพระประชวร โดยเร็วไว

  คิดว่าใจของคนไทยทุกคน คงไม่แตกต่างจากผู้เขียนนัก ในยามนี้ เป็นความรู้สึกเป็นห่วง คิดถึง    อยากเห็นพระภักตร์ อยากกราบพระบาท อยากฟังคำสอนของพ่อ แม้จะเป็นคำกล่าวเตือน หรือจะตำหนิอะไร ก็ยินดีจะฟัง

  ใจของหลายๆดวงของคนไทย ที่เคยทรนง เย่อหยิ่ง ผยอง หรือ อาจจะซึมเศร้า ผิดหวัง เครียดแค้น ชิงชัง ผู้เขียนเชื่อว่า ป่านนี้ ไฟอารมณ์ที่แผดเผาซึ่งกันและกัน มานานหลายวันมานี้ คงจะดับสนิท จิตเปลี่ยน เมื่อวันนี้ พ่อไม่มา ไม่มาบอกว่าสิ่งใดควรไม่ทำ ไม่มาให้กำลังใจ ไม่มาเตือนสติ

  จะมีประโยชน์อะไร อีกไหมที่ได้เป็นผู้ชนะหรือผู้แพ้ก็ตาม

  จะยังรู้สึกว่าเรารักพ่อมากใช่ไหม ที่จะเว้นการทะเลาะกัน ในวันเกิดของพ่อสักหนึ่งวัน

 หรือ รอให้พ่อมาบอกให้ยุติการขัดแย้งกันสักที

ที่ผ่านมาก็เพราะความเป็นพ่อ จึงทรงอดทนอย่างยิ่งยวด อยากให้ใช้เหตุผลและสติ ปรองดอง แก้ไขปัญหากันให้ได้เอง เพื่อช่วยกันดูแลประเทศชาติบ้านเมือง แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดี เสียงทะเลาะ กร่นด่า ตำหนิ ท้าทาย เยาะเย้ย และเสิบสานไม่เกรงใจใคร พ่อรู้ทุกอย่าง ได้ยินทุกคำ แต่ก็ด้วยความเมตตาสูงสุดต่อลูกแล้ว พ่อจึงเฉย

 วันนี้รู้หรือยัง ว่าพ่อเหนื่อย พ่อไม่มีคำใดๆต่อลูกสักคำเลย ......เราจึงเหมือนโดนทำโทษ ทางใจ ....ได้แต่ร่ำร้อง......คิดถึงพ่อ

บันทึกนี้ ผู้เขียนมีความคิดถึงพ่อหลวงของเราอย่างสุดซึ้ง พรุ่งนี้ ที่สถานีอนามัยเฉลิมพระเกียรติ ฯเขาคันทรง จะได้ทำบุญตักบาตร ในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เช่นทุกๆปี ผู้เขียนจะตั้งใจ ทำบุญ เพื่อขออำนาจแห่งบุญ และคุณพระศรีรัตนตรัย โปรดจงได้อภิบาลรักษา ให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระเจริญ และมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์ดี โดยเร็วพลัน มีพระชนมายุยิ่งยืนนาน และขอทรงเป็นร่มโพธิร่มไทร แก่คนไทยทั้งชาติตราบนานเท่านาน

จากดวงใจของลูกคนหนึ่ง ที่รักพ่อที่สุด....และจะเดินตามรอยเท้าพ่อตลอดไป

 

เดินตามพ่อ My Music - by Gold Series