วันที่ ๒ ธันวา คศ. ๑๙๗๕

เช้าตรู่ ท่ามกลางสายหมอกน้ำเหมยที่เปียกชุ่มในเมืองหงสา ความหนาวเหน็บที่ ๘ องศากลับดูคล้ายกับไม่หนาวนัก ไออุ่นจากผู้คนหลายร้อยคนที่มารวมตัวกันที่ “เดิ่นกีลา” สนามกีฬากลางของเมืองหงสาตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้า ช่วยสร้างความอบอุ่นได้อย่างน่าอัศจรรย์

ใช่ครับวันนี้ ๒ ธันวาคม วันชาติของพี่น้องลาว วันนี้เมื่อ ๓๓ปีก่อน หรือวันที่ ๒ ธันวา คศ. ๑๙๗๕ ได้มีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว วันนี้ของปีนี้ก็เหมือนกับทุกๆปีที่มีพิธีเฉลิมฉลองกันทุกที่ทุกแห่งในลาว เยาวชนนักเรียนมัธยมปลาย รัฐกร ตำรวจ ทหาร อ้ายน้องประชาชน ยืนขึงขังเป็นทิวแถวถือธงทิวของพรรคของรัฐสง่างาม ยืนสงบนิ่งขณะรับฟังท่านเจ้าเมืองถ่ายทอดเรื่องราวการต่อสู้การสร้างสาของชาติลาว เริ่มตั้งแต่เจ้าฟ้าบาไจที่การต่อสู้กับจักรวรรดิฝรั่งเศสในปี๑๙๔๑ เรื่อยมาจนถึงการต่อสู้จักรวรรดิญี่ปุ่น และจักรวรรดิอเมริกา ด้วยการร่วมแรงร่วมพลังก่อสร้างชาติของชาวลาวจนได้รับการปลดปล่อยในวันที่ ๒ ธันวาคม ๑๙๗๕ (แน่นอนประเทศไทยของเราก็ได้รับการกล่าวถึงด้วย...แต่ด้วยท่านเจ้าเมืองคงเห็นมีคนไทยร่วมในพิธีด้วยท่านจึงกล่าวถึงเพียงเล็กน้อย)

 

ได้ร่วมบรรยากาศที่เคร่งครึมสง่างามยามเช้าวันนี้ ได้เห็นความเป็นหนึ่งเดียวของพี่น้องชาวลาวเมืองหงสาในวันนี้ ผมรู้สึกได้ถึงพลังของความสามัคคี พลังที่พร้อมที่จะสร้างสาประเทศชาติบ้านเมือง

และผมก็รู้สึกเหมือนขมเฝื่อนเหมือนกลืนเลือดในอกของตัวเอง และรู้สึกเหมือนว่าน้ำตารินตกอยู่ในอกตนเอง....อกของคนไทย ทำไมนะหรือครับ...ท่านคงทราบกันดี