ใช้ปัญญาแก้ไขให้ทุกข์นั้นหมดไปในที่สุด.

พระพุทธศาสนามีคำสอนให้เห็นทุกข์แต่ปฏิบัติตนเป็นสุข

เป็นคำสอนสะดุดใจให้คิดเหมือนกัน  การสอนเรื่องความทุกข์นั้นไม่ใช่ศาสนาพุทธสอนให้มองโลกในแง่ร้ายนะครับ   คือความทุกข์นั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนประสบได้  การจะมีทุกข์มากหรือน้อยก็แล้วแต่ละบุคคล  ที่จะเผชิญ  โดยแท้จริงแล้วความทุกข์เป็นสิ่งสำหรับปัญญาที่จะเข้าไปรับรู้ 

 การรู้จักทุกข์กับการเป็นทุกข์นั้นคนละเรื่องกัน  พระพุทธเจ้าทรงสอนให้คนเรารู้จักความทุกข์  แต่พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้คนเราเป็นทุกข์  มีแต่พร่ำสอนให้คนเราเป็นสุข ๆ เถิด ที่สอนให้เรารู้จักความทุกข์เพราะจะทำให้เรามีทางแก้ไขความทุกข์ให้ถูกทาง 

ก่อให้เกิดความถูกต้องเพราะทำสิ่งใดแล้วสิ่งนั้นก็ถูกบันทึกไว้เป็นเงาติดตามตัวเราตลอดไปทำสิ่งดีมันก็เป็นเครื่องเจริญใจ  ทำสิ่งไม่ดีมันก็เป็นเครื่องเศร้าใจเป็นบาดแผลติดตัวไปอย่างนั้น เรื่องความความทุกข์เป็นเรื่องละเอียดอ่อน 

 เป็นเรื่องของปัญญาที่เข้าไปตามรู้ให้เท่าทัน  จึงไม่ถูกความทุกข์บีบคั้นแล้วใช้ปัญญาแก้ไขให้ทุกข์นั้นหมดไปในที่สุด.