แสงเทียนแห่งกลางป่า โรงเรียนกันดาร การศึกษาในชนบทห่างไกล ความด้อยโอกาสทางการศึกษา คุณภาพการศึกษา

 โรงเรียนบ้านห้วยส้าน แดนกันดารที่ถูกลืม

เหินห่างสมาชิกเครือข่ายเสียนาน ไม่ขอแก้ตัวด้วยเหตุผลใดๆ รู้แต่เพียงว่า เป็นห่วงโรงเรียนกลุ่มหลังที่ยังไม่ผ่านการประเมินภายนอกรอบที่สองเหลือเกิน ที่มีทั้งกลุ่มต้องเร่งรัดพิเศษที่เรียกว่า ไอ ซี ยู และกลุ่มเร่งรัดปกติ เวลาและมันสมองจึงทุ่มเทให้กับโรงเรียนเหล่านี้ เป็นการเร่งรัดคุณภาพเร่งด่วน ทำให้มีเวลาอยู่สำนักงานค่อนข้างน้อย

            เมื่อไม่กี่วันมานี้ ได้มีโอกาสไปนิเทศช่วยเหลือโรงเรียนบ้านห้วยส้าน ซึ่งเป็นชุมชนเผ่ามูเซอดำ ห่างจากอำเภอเมืองเกือบร้อยกิโลเมตร เป็นโรงเรียนกันดารห่างไกล ในสมัยที่ผมทำหน้าที่ประธานกลุ่มแม่ละนา สมัยที่ยังไม่แยกอำเภอปางมะผ้าต้องเดินด้วยเท้าผ่านลำห้วยส้าน เพื่อไปนิเทศช่วยเหลือโรงเรียนแห่งนี้ โดยใช้เวลาเดินทาง 1 วันเต็มๆ ปัจจุบันการเดินทางค่อนข้างลำบากโดยเฉพาะฤดูฝน โดยมีถนนลูกรังเชื่อมต่อจากทางเข้าโรงเรียนบ้านนาปู่ป้อม หน้าฝนต้องใช้รถโฟว์วินติดโซ่ 4 เส้น โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนกลุ่มเร่งรัดพิเศษ มีนักเรียน 25 คน 5 ชั้นเรียนประกอบด้วยห้องเรียน อนุบาล1, อนุบาล2, ป. 2 ,ป.3 และป. 5  เมื่อปีการศึกษา 2550 มีครู 2 คน และครูพี่เลี้ยง 1 คน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากอบต.ห้วยผา แต่ปัจจุบันเมื่อสิ้นปีงบประมาณปี 50 อบต.ไม่มีงบจ้างต่อ ต่อมาผู้บริหารโรงเรียนก็ได้ตัดช่องน้อยแต่พอตัว ด้วยวัยหนุ่มจึงเกิดความท้อแท้มองไม่เห็นโอกาสที่จะได้พัฒนาตนเองสู่อนาคตที่ยังยาวไกล จึงขอย้ายตนเองไปโรงเรียนบ้านส่อแบะซึ่งกันดารห่างไกลมากกว่า แต่มีเด็กและครูเพียงพอที่จะได้ใช้ความรู้ความสามารถบริหารงานอย่างเต็มที่

            ปีการศึกษา 2551 ครู 1 คนที่เหลือ คือ นายภูษิต ชัยชนะ จึงเปรียบเสมือนว่าวที่ขาดลมชะอมที่ขาดน้ำ ต้องบริหารเอง สอนเอง เป็นภารโรงเองทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว ในที่สุดก็ตัดสินใจใช้เงินส่วนตัวและเงินที่พอจะหาได้จากเพื่อนฝูง จ้างศิษย์เก่าที่เรียนจบป.6 เมื่อ 3 ปีที่แล้วมาทำหน้าที่ครูพี่เลี้ยง โดยช่วยดูแลชั้นอนุบาล 1,2 และมาช่วยสอนชั้นป.2,3,5 เมื่อครูเพียงคนเดียวต้องลงดอยไปประชุมตามคำสั่งเบื้องบน โดยจ่ายค่าจ้างให้เดือนละ 1,000 บาท ผมเห็นการทำงานของครูพี่เลี้ยงแล้ว ต้องขอบคุณคุณครูคนเก่าคือ ครูดรุณี วนากมล (ปัจจุบันเป็นครูโรงเรียนอนุบาลแม่ฮ่องสอน) ที่พร่ำสอนเด็กคนนี้ตั้งแต่ระดับก่อนประถม จนจบชั้นป. 6 ครูพี่เลี้ยงคนนี้ตั้งใจเตรียมความพร้อมและสอนเด็กตามแม่แบบที่ครูดรุณีได้ทำเป็นแบบอย่างไว้ นอกจากการสอนแล้วยังต้องดูแลกิจกรรมต่างๆภายในโรงเรียน เช่น การประกอบอาหารกลางวัน การจัดกิจกรรมหน้าเสาธง การควบคุมเด็กทำกิจกรรม งานชุมชนสัมพันธ์ การพัฒนาสิ่งแวดล้อมภายใน อีกจิปาถะ เนื่องจากเป็นคนในหมู่บ้านและเป็นชนเผ่ามูเซอดำหน้าตาสะสวย ผมได้สังเกตจากอัธยาศัยไมตรี ความสุภาพอ่อนน้อม ความขยันขันแข็ง ความคิดความอ่าน ความรับผิดชอบแล้ว ดูมันช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลยกับค่าจ้างเดือนละ 1,000 บาทจึงเกิดแรงบันดาลใจว่า จะต้องหาเงินพิเศษมาช่วยเหลือครูพี่เลี้ยงคนนี้ให้ได้ ไม่ได้มากก็ขอให้ได้เพิ่มอีกสักเดือนละ 1,000 บาทก็ยังดี จึงนึกถึงเครือข่าย  G2K ของพวกเรา อาจจะมีคนใจบุญที่เห็นใจหัวอกคนที่ทำหน้าที่ครูดอย ที่มีแต่น้ำใจใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่เขาเหล่านั้นขาดโอกาส ขาดความเป็นธรรม ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมคือความเสียสละ การมีจิตสาธารณะอันยิ่งใหญ่ ซึ่งหายากเหลือเกินในสังคมปัจจุบันนี้

            ครูพี่เลี้ยงคนนี้มีชื่อว่า  น.ส.สุพิชา แก้วจำรูญพันธุ์ อายุ 18 ปี ชาวเขาเผ่ามูเซอดำอยู่บ้านเลขที่83 หมู่ 8 บ้านห้วยส้านใน ตำบลห้วยผา อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เรียนจบชั้นป. 6 เมื่อปี 2548 ทำหน้าที่ครูพี่เลี้ยงโรงเรียนบ้านห้วยส้านมาแล้ว 1 ภาคเรียน  ผมได้ส่งรูปมาให้ท่านทั้งหลายได้ดู เขาเป็นคนที่น่ารักและน่าสงสารมากครับ ถ้าคนไทยทุกคนเหมือนหนูสุพิชา ผมว่าคงไม่มีคนทะเลาะกันเพราะผลประโยชน์ หรือเพราะตัณหาทิฐิใดๆแน่นอน

            หากท่านผู้อ่านท่านใด อ่านพบและมีจิตเมตตา ได้โปรดแจ้งความจำนงผ่านมายังบล็อกนี้ หรือติดต่อกับผมโดยตรงก็ได้ครับ ผมจะดำเนินการตามความประสงค์ของท่านด้วยจิตแห่งเมตตาธรรมร่วมกัน เพื่อสร้างสรรค์สังคมครูดอยที่มีคุณค่า

           นายประเสริฐ ประดิษฐ์ (อาจารย์เก) ตำแหน่งศึกษานิเทศก์สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 1 อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน  รหัสไปรษณีย์58000 โทรศัพท์มือถือ 081 7845118  กราบขอบพระคุณล่วงหน้าเป็นอย่างสูง

                                                                 

 

บทกลอนจากโรงเรียนบ้านห้วนส้านที่ครูคนเก่าได้เขียนไว้จากความรู้สึกอันยากที่จะบรรยาย

            ชีวิตหนึ่งอ้างว้างกลางป่าเขา         ฟังลำเนาพงไพรใจวาบหวิว

ลมโชยผ่านใบไม้ใจพัดพลิ้ว                     ลอยละลิ่วปลิวคว้างดั่งตัวเรา

            เท้าทนเดินเหยียบย่ำผ่านลำห้วย   ใจก็ช่วยพยุงกายไต่ภูเขา

แสนเหน็ดเหนื่อยเจียนตายไม่บรรเทา      หน้าที่เราคอยอยู่หนอครูดอย

            คิดถึงบ้านสุดอาลัยเมื่อไกลถิ่น     มาอยู่กินห่างไกลใจละห้อย

พ่อแม่คงห่วงหาตั้งตาคอย                        ลูกอยู่ดอยเฝ้ารับขวัญวันกลับมา

            อุดมการณ์เพื่อฝันอันยิ่งใหญ่      กำลังใจสร้างสรรค์การศึกษา

มาบุกป่าฝ่าดงพงพนา                            ทุกเวลาเด็กน้อยยังคอยครู

            ฝนตกหนักลื่นไกลลงใส่หิน      หมดแรงสิ้นก็ยังไหวใจยังสู้

มีบ้างไหมกำลังใจให้แก่ครู                    ที่มาอยู่เดียวดายไกลสุดตา

            หมอกเริ่มบางฟ้าใสในรุ่งสาง     ชี้นำทางเพื่อวันใหม่ก้าวไกลกว่า

ณ  จุดหนึ่งตรงนี้มีศรัทธา                     ใช้วิชาปลูกฝังสร้างชาวดอย

 

                                    จ่าเสือ.......ห้วยส้าน

 

                   ฝากแรงจิต แรงศรัทธามาถึงผู้ใจบุญทุกท่าน ด้วยความเคารพ

                                                      อาจารย์เก